Gjere rett

eg kjenner alle orda

veit kva eg må seie

eg kjenner alle blikka

veit kva eg bør sjå

etter

eg kjenner alle tårene

veit kor dei vil lande

eg kjenner alt dette, og meir til

likevel er det så vanskeleg

å sope all kunnskapen saman

på riktig stad til riktig tid

og heile vegen gjere

det rette

Ikkje-val

ikkje alt kan du velje, 
men noko kan du sjå, eller ville sjå
om du vil

som å vilje få det store glimtet
du alltid søker etter
om du søker litt til

der det er mogleg å søke, vere søkande
etter glimtet av eit glimt,
eit lys over andre lys 

gå dei vegane som fører dit
og sjølv vere eit glimt i andre sine auge

velje det du vel
med omhu -- ikkje late som du er mett
før natta er så svart
at du berre har ein sans att

nei, du kan ikkje velje alt
men du kan vere og du kan gå
og du kan velje å velje
ein gong til

Dei to portane

midt i den store mysterieavdelinga
livet er
står ein port, med attlatne gardiner

me er alle på veg dit
er du gjennom
er det ingen veg tilbake

på andre sida
er det to nye portar,
men du vil berre sjå den eine;
vegvalet er gjort
alt før du kjem til den første

medan begge endå er opne

livets harde realitetar
kan verken kverulanten
tvilaren
spekulanten
den fornektande
skeptikaren
eller lærde
endre på

Aktivere eigne bein

det er så mange vegar ein kan gå, så mange val og retningar, det er lett å tvile på vala og kursen og drifta - og likevel må me gå vidare, gå og gå, for tida stoggar ikkje same kor gjerne me skulle ynskje og trenge ein pust i bakken, berre kunne trekkje seg sjølv til side, sjå tida passere frå ein trygg plass på galleriet -

vere tilsidesett av seg sjølv

men så innser ein at all denne tida som dyttar oss av garde, er ei viljelaus eining - den berre kjem, utan eiga kraft, og vegen ein går er eit resultat av aktive val, aktive tankar, aktive handlingar hos seg sjølv. Det er ikkje tida sin feil at ein har hamna der ein er, det er strengt teke ikkje andre sin feil heller, sjølv om mange dyttar litt for hardt og litt for bestemt - i staden for å vinke og tilrå og smile deg inn på dei gode vegane

så kan ein kanskje lene seg tilbake, kvile litt på tidsstraumen og stikke fingeren i vêret - kjenne etter kva veg vinden bles og bestemme seg for å trasse både vindar og meir eller mindre velmeinte dytt - stige inn på stigar ein har lyst å utforske, gå langs vegar som passar til hjartet og svømme i vatn som omsluttar kroppen mjukt og ømt -

la seg vere ein aktiv utforskar, for verda er for stort og tida for rask til å la seg drive med av straumen 

Relativt feil

Val

Ein dag

skuggane ligg tunge

over ulendt terreng

der alle våre vegar snor seg

som villfarne bekkar

i terrenget

og føtene våre går

desse fuktige stigane,

auga vår ser

ein skjult horisont

bak natt og tåke

eg er fri,

eg har ubundne hender

og kan sjølv velje vegen

du er bunden,

hendene dine ber såra

og føtene har ingen val

ein dag skal vi møtes,

ein dag lettar tåka

og auga vil sjå alle horisontar

ein dag vil dommen falle

over fri og træl,

ein dag må vi svare – for alt –

-

i dag vel eg vegen;

eg svingar av, går mot deg

tilbyr ei hand i ditt mørker 

One in a million

back when we met

our hearts did  falter

but then we chose

before the altar

to live and die

inside this us

now every day

we choose this thus

(APED prompt 16, Our world tuesday)

Fram

så kastar han seg fram
inn i det ukjente

det er ikkje lenger eit val
mellom her - og der

for grunnen er borte
det gamle langt bakanfor medvitet

og auga er retta framover, utover
fokusert på det som skal komme

på det som må komme
etter dette

svevet gjennom millionar 
av augeblikk
 


(Onsdagstema)

I handa

vi har alle dei visne blada

mellom hendene våre,

dei halvdøde, døyande restane

av liv som ein gong

var godt

og vi har valet

om vi vil halde fast

og sjå blada rotne bort,

til dei flyt saman

med våre eigne hender

og vi blir det dei er

eller om vi vil gje slepp,

la dei falle til bakken

la dei gå i oppløysings-

gløymsle

og forsvinne som næring

til noko anna,

noko godt –

og samtidig

setje oss sjølve

fri

(Søndagstema i farge og s/k)

I kvar hand

I venstre handa: Ein kniv

I høgre handa: Ei nål,

med svart sutur gjennom auget

Eg ser over ingenmannsland,

og veit ikkje kva hand eg skal strekkje

mot deg;

Ordren seier venstre,

hjartet seier høgre

Kvifor må det alltid vere

vi og dei?

Kvifor kan det ikkje heite – Oss?