Leik

ligge med breie vengjer på vinden

kjenne verda som ei flate

med to dimensjonar

og lufta som held deg oppe

som den tredje

og tida står stille

inni denne parentesen

der matjakt, uro og frykt

vert lagt til side

alt som tel er

du og vinden og svevet –

 

Møte verda

sleppe hjartet laust

som hundre ville fuglar

over framande landskap

reise seg, bestemt

frå førarsetet, slå motoren av –

kjenne stilla som eit heilt nytt nærvær

alt dette mjuke mot huda

let deg sleppe alle band;

flate ut med blikket mot stjernene

slik møter eg verda,

ser kroppen sveve

inn i endå ukjende tablå

(Weekend in b&w)

I lufta

kva er vengene

anna enn oppstilte molekyl-

strukturar i system,

lina opp, sett saman, bygd

til fjører og feste,

foreina i eit dynamisk heile;

estetisk, praktisk

naudsynt

likevel – så unyttig

utan lufta å flyte på –

i denne høgda er eg

fri frå alle banda

fridomen er eit pusterom

så annleis enn det å vere fange

for eg kjenner lenkene,

kvart strammande tau

dei sit i minna

som djupe spor i landskapet

og eg har kjempa imot

eg har fylt lungene med skrik i natta

eg har sprunge, eg har slåss

brukt all mi kraft og all min vilje –

til sist gav eg opp

la livet mitt i andre hender

kjente nytt blod, nytt liv

som straumar i mitt ørkenlandskap

og nokon lyfte meg, nokon

reiv over alle lenkene – bad meg fly –

så no er eg fri

og eg veit i frå kva

som kjærleik

høgt svevande

over kvardagen

ser eg deg

i nytt lys

frå denne høgda

liksom du er endra

til din beste versjon

gjennom augefilteret

og eg smiler til deg, vinkar

ditt hjarte til mitt –

lat oss vere nye for kvarandre



(Fototriss)