Luft over luft

ord over tunge
luft gjennom luft

bølgje mot strand
som slag mot hammar

ei rørsle - kjenn!
noko skjer --

ord over øyre
luft gjennom sinn

dominobrikker som fell
fordi me er to

Ironisk volum

eg tenkjer på samanhengen
mellom forma på orda eg seier
og det volumet med luft dei fyller
i det eg let dei forlate munnen

truleg vil et ord som     ingenting
ta meir plass i verda
enn om eg let ordet     alt
smette lett forbi leppene

ei spissmus vert større enn ein sau
og ein snøleopard
vert mykje større enn ein kval

og om eg ytrar ordet sol
vil det fylle ein brøkdel av plassen
til ordet molekylærbinding

alt dette er vel og bra,
men det verkeleg ironiske vil inntreffe
den dagen eg seier    eg elskar deg
og finn at luftvolumet knapt kan skimtast
samtidig som tanken på deg
er større enn sjølve universet

Motkraft

I lufta

kva er vengene

anna enn oppstilte molekyl-

strukturar i system,

lina opp, sett saman, bygd

til fjører og feste,

foreina i eit dynamisk heile;

estetisk, praktisk

naudsynt

likevel – så unyttig

utan lufta å flyte på –

i denne høgda er eg

fri frå alle banda

fridomen er eit pusterom

så annleis enn det å vere fange

for eg kjenner lenkene,

kvart strammande tau

dei sit i minna

som djupe spor i landskapet

og eg har kjempa imot

eg har fylt lungene med skrik i natta

eg har sprunge, eg har slåss

brukt all mi kraft og all min vilje –

til sist gav eg opp

la livet mitt i andre hender

kjente nytt blod, nytt liv

som straumar i mitt ørkenlandskap

og nokon lyfte meg, nokon

reiv over alle lenkene – bad meg fly –

så no er eg fri

og eg veit i frå kva

som kjærleik

høgt svevande

over kvardagen

ser eg deg

i nytt lys

frå denne høgda

liksom du er endra

til din beste versjon

gjennom augefilteret

og eg smiler til deg, vinkar

ditt hjarte til mitt –

lat oss vere nye for kvarandre



(Fototriss)