Iskongen

Eit kjølig hjarte #2

som ein usynleg pust

svevar Anden over ørkenlandskapet

kjenner dei knuste ruinbyane ved namn

og kjeldene som ikkje lenger gir vatn

flyr over avsvidde skogar,

sletter og fjell

fyller dei tomme katedralane

            med lys

puslar saman attgløymde vrak,

reiser opp det som har falt saman

som ein usynleg pust

kjem Anden med regn over ørkenen

pustar liv i tomme auge,

let gatene fylle med song –

Eit kjølig hjarte #1

Resiproke oss

Svalen

Det golde

sakte et det seg innover

som eit sakterullande teppe

oppover frodige landskap

over blomar og gras

tre og buskar

framover

heile vegen framover

til landskapet er goldt og tørt

og blomane visna fossil

ingen nokosinne vil finne

slik et forfallet om seg

medan vi speidar mot horisonten

etter regn

Punktum

Slør for hjernen

Tjuven

her går han

med nesten jamne steg

og blikket nestenikkjeflakkande

bortover gata, nedover bakken

forbi menneske og blikk

som ikkje kan vite

om skjulte skattar

like ved hjartet,

dette som ikkje er hans

og likevel hans – meir intenst

enn noko anna – mykje meir hans

enn andre vil kunne forstå

her går han

med brann i blodet

og hendene brenn

alt brenn

            så intenst

alt brenn –

og tankane endrar seg no –

det heiter ikkje lenger

vi

han er – blitt – ein av

dei

ein av

            dei andre –