Punktum

Det som endar

songen går mot siste strofa,

ein tone som svinn

- eit stjerneskot

over fjerne fjell

snart er songen over

og stilla senkar seg

som eit mørke

der musikken var

men så, bak dette mørke

som ein spirande blome

stig neste tone fram,

ein ny song er i emning –

Eksistens

kva ventar dei på

trea

kva sukkar dei for

vi er så korte eksistensar

forsvinn så raskt

frå staden vi står

snart er trea borte

snart er vegen grodd att

snart er stjernene borte

og sola brent ut

alle vitna, som visste

at eg var her

er borte, som eg

(det er drepande deprimerande

å tenkje

at det er dette som skal vere

realisme)

(weekend in black and white)