Over, over

denne fjorden er så djup,

spreier eit lag av realisme

over mine flyktige draumar –

først må du over,

først må du setje beina

i framand jord

og skrelle av deg alle orda

lag for lag

til kjernen av deg sjølv står tilbake

naken og redd

og aleine;

kjenne vindane ville rive deg med

kjenne straumane føre deg av garde

mot kystar du ikkje kjenner

og heile tida er du over denne fjorden

så djup, så taus

og reell

Eksistens

kva ventar dei på

trea

kva sukkar dei for

vi er så korte eksistensar

forsvinn så raskt

frå staden vi står

snart er trea borte

snart er vegen grodd att

snart er stjernene borte

og sola brent ut

alle vitna, som visste

at eg var her

er borte, som eg

(det er drepande deprimerande

å tenkje

at det er dette som skal vere

realisme)

(weekend in black and white)