Eit blikk ut glaset er noko anna

eg studerer

det som er

det som ikkje er

får vere

denne gongen

Eksistens er endring

alle ting er så sjeldne --

berre ein gong

finst dei,

eit einaste sekund

av æva

før atoma skalar av

og alt endrar seg

til noko nytt

som aldri før har vore

og det som var

kjem aldri att

Eksistens i auga

alt på andre sida

av veggen

er usynleg, kvitt

spøkelsesaktig lyst

endå det er mørkt

og ingenting finst der

før auga fangar inn formene

fyller dei med meining

set saman små glimt av lys

gir tinga eksistens

fargelegg det kvite

strøk på strøk

over netthinna

alt på andre sida

av veggen

finst

fordi eg har sett det

Ein som ikkje finst

på svevande venger
kjem hesten
tilbake

så mange lysår unna
sine eigne draumar,
og timar unna
sin eigen undergang;

du finst ikkje 
er den unisone helsinga
etter landinga

men det å stille spørsmål
ved sin eigen eksistens
er den mest paradoksale av alle øvingar
og langt utanfor
ein enkel hest sin kompetanse

så han brettar saman vengene
og går overlegent vidare
til sin eigen fridom

det går ikkje an -
mumlar me,
og gjer som me plar;
hentar riflene 
for å rydde opp i verda

Mørkemann II

det vert så tomt her inne
når orda tonar ut
og mørkemannen smiler
sitt liksomlune smil

for det han har sagt
skal vere så allment akseptert
og smart

så at eg vert redd av orda
kjenner meg liten
som ein frostig fugl
er langt utanfor alle førestellingsevner;

du er kjemiske reaksjonar sa han
det er alt,
og vegen fram til no
er ei rekke tilfeldige hendingar

at tida starta
er eit mysterium
med ei logisk forklaring
og når du dør
er du borte borte borte borte borte borte    borte     borte

borte

seier han
og skisserer opp milliardar av år
utan min eksistens  --  og aldri kjem eg att
så det gjeld å bruke tida godt
smiler han
mørkemannen: YOLO!

og eg krympar meg i smerte,
kjenner tyngda av verdsrommet
smelle inn i vakuumet nedst i hjartet,
der den eksistensielle krisa held på å reise seg
som eit monster av gjørma

--

eg gjer det einaste eg veit
kan tenne lyset i auga att, kjenne
varmen spreie seg i kroppen
og gleda vekse:

eg bøyer knea,
vender meg til han som sa
eg vil gje deg framtid og håp

og kjenner noko spire fram
i lysstrima frå himmelen

Når du ser på meg

eg vert til
når du ser på meg

aleine eksisterer eg
går her, som ein motor
på tomgang

når du ser på meg
vert hjartet mitt materialisert,
kroppen tek form
som ein skugge som reiser seg opp
vidar seg ut i ein ny dimensjon
og fyller lungene
for første gong

i auga dine
får verda rundt meg farge
og alt som før var
         råstoff for å overleve
vert eit landskap å springe i,
leggje seg ned blant fargerike blomar
og vere til i 

Å vere, og ikkje (To be, and not)

det er ein runddans
og eg er forundra;
at nokon
kan plukke opp molekyla
og bygge
eit menneske
av det som ein gong var
ei løvetann, ei bjørk
ein syngande blåmeis
på brettet

at nokon
kan pusle molekyla
og puste liv i vevet,
setje alle tannhjula i gang
på ein gong,
og ordne eit samspel
så avansert
at det einaste vi kan gjere
er å kartleggje –

det er ein runddans
og eg er forundra;
at nokon
ein gong (og stadig)
kom på at dette er lurt,
let skapargleda boble
over sine breidder;
og kor vondt det må vere
å sjå blåmeisane
og bjørkene, løvetennene
og menneska
gå til grunne – gang på gang

(Wednesday around the world, Black and white wednesday) 

Eksistens

kva ventar dei på

trea

kva sukkar dei for

vi er så korte eksistensar

forsvinn så raskt

frå staden vi står

snart er trea borte

snart er vegen grodd att

snart er stjernene borte

og sola brent ut

alle vitna, som visste

at eg var her

er borte, som eg

(det er drepande deprimerande

å tenkje

at det er dette som skal vere

realisme)

(weekend in black and white)

Hjarta mot naturen

Det var lengten mot naturen
som drog meg ut hit
Det stille suset av vind i tre;
Levande vesen,
som verken er vonde eller gode,
berre er, pustar inn, pustar ut,
pustar livet og filosoferer 
lite over kvifor 

Det var lengten mot meg sjølv,
mot den eg er skapt til å vere,
eg oppdaga
medan eg låg på den turre skogsbotnen
og lytta til mauren si faste takt
Hjarta mitt - eit ekko
av det eg såg og høyrde,
skremmande frydefull, 
lukkeleg levande