Forfall

skoen kan forfalle

tilbake til sin naturlege tilstand,

vere skinn på flodhesten sakte duppande

under overflata i jungelvatnet

lengre oppe

svingar lissehola seg i lange lianar

festa som vakker sutur

over kveldshimmelen

ingen kjenner att hælen

som no heng som eit lodd over vegen

der du snart skal trø, barbeint

i fare, ei tankelaus fluge --

Det som finst

ingen høyrde pusten
såg lysglimtet i den skinande pelsen
såg klør --
kjente den stille vibrasjonen i bakken
under dei første stega

ingen kjente lukta
av dyret som forsvann i underskogen
for så lenge sidan

noko finst
ei urforteljing for kvart atom
utanfor mine eigne grenser

Stein?

kva gjer denne steinen her?
altså, akkurat denne steinen,
akkurat her?

berre ligg i ro
som steinar ofte gjer,
men på ein provoserande måte,
liksom smiler med plirande auge, spottande
utfordrande
- våg å flytte meg --

ja, kva gjer denne steinen her
så langt frå fjellet
så langt frå steinrøysa i fjellsida,
liksom flytande oppå molda
som ein tankbåt på ope hav  -  tung i sjøen 
ei seig masse
urørleg
forsteina
stille

å, så vill ein kan bli i blikket
av slike provokasjonar;
kva gjer du her, vesle stein?
har du ikkje ein annan, betre stad å vere?

hm?

Det tåka skjulte

eg hadde gått der mange gongar før
på fottur gjennom forvridde og tause fjellbjørkeskogar
og myrlendt terreng

i fjellsida på kanten av myra
låg det svære kampesteinar,
truleg restar av gamle ras
og isen sine herjingar i landet

akkurat denne morgonen
kom heile myra litt brått på,
for skodda dekka viddelandskapet,
og då den milde austavinden sette inn
og tok med seg tåka til havs,
gjekk det på få minutt

og plutseleg stod eg der
framfor fjellskråninga
og gnei meg i auga

for det var auge som stirra imot
og dei var minst like undrande som mine
og i tillegg noko meir,
ei vag frykt, ein angst for noko ukjent

me delte denne frykta eit par tause sekund,
før steinane igjen fall på plass
og vart berre steinar att

men blikket bar eg med meg vidare

Det verkelege

eg kjenner varmen frå pusten din
som ein mild vind
over huda

lastebilane glir gjennom landskapet
langt der nede, som maur
ved foten av fjellet

her oppe 
kor stein møter snø og skyer
er det ingen lydar

verda er ein stumfilm;
det einaste som er verkeleg
er pusten din mot kinnet mitt
og ekkoet av eit bankande hjarte
som slår tilbake
frå auga dine
som stjerneskot

Det vesle mennesket

mellom dei høge fjella

slår me djupe røter,

feste mot regn og ras og vind

i dette ugjestmilde terrenget

her er me

dei små menneska

i møte        med det store skaparverket

det er ein snodig symbiose

me lever i – avhengige og frie

underlagt lover me ikkje rår over

og med skeivfordelt makt –

den parten som kan øydeleggje det heile

er den einaste parten

som ikkje kan leve aleine –

Slør for hjernen

Vinden over djupet

alt speglar seg i vatnet

trea speglar seg

fjella speglar seg

himmelen speglar seg

og leitar etter skuggen av seg sjølv

i djupet

alle speglar seg i vatnet

og ventar å finne fragmenterte bitar

av seg sjølv i det andre elementet,

finne sine eigne fargar

og noko av sitt eige sjølv

i djupet

på dei stille, rolege dagane

når vinden ikkje er til stade

for berre vinden bryr seg ikkje,

berre vinden bles av heile greia

og rotar opp vatnet

så fargane forsvinn

og ingen kan sjå eller finne

nokon ting

i djupet