Det verkelege

eg kjenner varmen frå pusten din
som ein mild vind
over huda

lastebilane glir gjennom landskapet
langt der nede, som maur
ved foten av fjellet

her oppe 
kor stein møter snø og skyer
er det ingen lydar

verda er ein stumfilm;
det einaste som er verkeleg
er pusten din mot kinnet mitt
og ekkoet av eit bankande hjarte
som slår tilbake
frå auga dine
som stjerneskot