Eit det blir eit det, men når

når blir treet eit tre -

når kan vatnet me væter jorda med

og den svarte molda me legg frøet i 

bli rekna som ein faktor for ei spire som skal gro

 

når vert spira ei spire,

kva bur i frøet

som me ikkje kjenner -

 

eg plukkar eit frø frå solsikka

og held det i handflata mi,

undrar;

vert du ei rose, du vesle frø

eller ein tiger?

kan du bli eit grantre

om eg berre vatnar deg nok

 

eller vert du ei solsikke

sidan det er det som ligg nedkoda

i dine inste, hemmelege rom --

 

 

Flytteklar

huset skal rase

grunnmuren smuldre bort

urskogen ta over arealet

gro nye tre til nye plankar

 

rom for rom dett saman

trass solide konstruksjonar,

her slepp ingenting unna

tida et seg gjennom alle hindringar

 

det er ingenting gale med arkitekturen

eller korleis huset er reist

det er enkel termodynamikk

og tyngdekraft

 

dagen vil komme, eg veit ikkje når

og ingenting får eg ta med

når eg flyttar ut

og vekk

 

Jakt

noko svevar rundt i rommet

og me ser lyset reflektert

som små glimt

når sveva kjem i riktig vinkel

mellom auga og vindauga

går det tynne bruer,

som landingsbaner ingen brukar

og oppdraget er overlag vanskeleg;

her svevar kjærleiken rundt

ventar på å bli hanka inn

og alt me har til hjelp

er ein sliten håv

 

Golv blant golv

golvet er min venn

kviskrar du,

let deg valse ut

som ein innsjø på stovegolvet

der hjartet er den einaste 

taktfaste rørsla

me kan observere

så glir du i eitt med landskapet

og me kan vente og lengte

medan vissa om det me veit

brenn seg djupare inn

og golvet gyngar av garde

blant alle andre golv

i universet

kan me flyge utan vengjer

kviskrar du,

og me veit det 

er det einaste me kan

Spor mellom auge

å late opp handa

ein finger om gongen,

ein raslande lyd gjennom rommet

og inn i sjela

alt du gjer set spor

og dette sporet let seg ikkje viske ut

auga vert løfta frå golvet, sakte

sakte

møter du auga mine

og det elektriske i augeblikket

viskar ut resten av verda

Endring i dag

i dag let nokon att døra

i dag opna andre ei anna dør

 

i dag forsvann utsikta du elska

i dag opna du eit anna vindauge

i dag gjekk noko tapt

i dag vart noko anna vunne

i dag er du ikkje lenger den du var

i dag er du den du er

Ein felles fiende

me irriterer oss over treet

her me går, surmulande

med auga i bakken, let dei følge

skuggane av greinene krysse vegen

og me jamrar oss

og klamrar oss til kvarandre

sin forvridde redsel -

hadde berre treet vore borte

ville vegen vore ein triveleg veg å gå

mumlar me mot bakken

og byksar vidare, tek lange steg

for å kome raskt forbi og vidare

i verda

hadde berre treet vore borte

ville verda vore ein vakker stad

alt ville vore annleis og betre

mykje mykje betre, og liva

ville gått på skinner

samstemmer me --

let eit siste gys gå gjennom kroppen

før me er forbi

og ikkje lenger har akkurat dette

å klage på

 

men lenger nede i bakken

står det fælslege, solfalma

fartsskiltet

 

Når vinteren skal sikrast

tunge fottrinn på mjuk mose

ein støvel, ein til 

og jegeren med vaktsame auge

mot skogkanten

vinden er imot, verda er stille

som like etter ein storm

eller like før

ein eksplosjon i miniatyr

metall mot kjøtt, blod mot snø

sveitte, frostrøyk og stive musklar

når byttet skal i hus

livets omskiftelege varme

er aldri så tydeleg som her

Eg sa noko anna

eg misforstod det motsette

av det du meinte å ikkje seie,

slik at det me til saman hadde gløymt

var større enn summen av det me aldri hadde opplevd

heller ikkje eit felles minne kunne me dele

utan å miste halvparten av det me hugsa

og det dobbelte av det som ikkje skjedde

slik har me latt vere å byggje vår eiga historie;

ingen kan viske det ut eller endre det

utan å ville leggje til noko anna

Det du ville du skulle ville

du trudde at du lengta

etter noko å lengte etter

som ein dans inni ein dans

eller å synge om ein sang

frå eit hjarte for eit hjarte i eit hjarte

utan å vite at det du vil

er noko heilt anna

du vil synke stille inn

i andre armar, senke hjarterytmen

koordinert med ein større vilje

leggje av børa du ber

og berre vere den du ville vere

viss du var den du er

Tryggleik i tusen bitar

tryggleiken er skjør som krystall;

alt ser så fint og elegant ut

i utstillingshyllene

vakre vasar, vakre glas

vakre modellar av fuglar og dyr

forsiktig går me rundt

for ikkje å velte noko, ikkje vere den som lagar lyd

ikkje vere den

som knuser

freden

men så kan nokon opne døra

sleppe inn

ein okse

og alt me tenkjer på

er flukt og vern,

og tryggleiken ligg tilbake

som sukkerstrø i fotspora

på ein stad me aldri kjem attende til

det me har att

etterpå

er minna om alt det vakre

me ein gong kalla

kvardag

Vår ven lengt

dette som bur i meg, og i deg

denne lengten me aldri kan setje ord på

berre leve med, side om side

lik ei sidevogn på livets motorsykkel

 

lengten som står og vinkar til oss

og ynskjer oss lukke til med dagen

når me traskar ut porten, endå

med søvnen som blindpassasjer i auga

 

lengten som sit og ventar på oss

stirar ut vindauga

og stadig vekk kikkar på klokka

 

lengten som opnar inngangsdøra

og smiler oss i møte

når me glir inn på tunet og stig av

dei usynlege hestane

 

lengten

som bur der me bur

og er der me er

og alltid sit og smiler sløvt

når auge møter auge over middagsbordet 

å, lengt, kan du vere eit tau

som bind oss fast

i dette sekundet?

Eg stiller dei opp mot kvarandre;

likskapen mellom eit måkeskrik

og stemma som mumlar inst i øyret

når eg høyrer orda du lar vere å seie til meg

er påfallande stor

det er som akslingen i eit stort sykkelhjul

skramlar rundt, med øydelagde hjullager

og knekte spilar

nektar likevel å gje slepp 

på si eiga historie, held fast, knugande

med sanninga skjult mot hjartet

og auga på leiting etter ein utveg;

men orda dine kviler stille

i rommet der alle usagte ting bur

og alle mine protestar til tross

vil luftbølgjene aldri kome min veg

Der me bur

kor i kroppen bur         du

som eg tiltalar og får svar ifrå

i meir eller mindre samsvar med mine spørsmål

orda kjem får både munn og nase og auge, 

og alle er samansmelta og overstrøydde med glitter

kor bur du, du som våga å utfordre mi einsemd

utan reservasjonar flytta du inn bak øyra

og let meg bli noko anna enn eg vart

for du bur i kroppen din ein stad

slik eg bur i min

og likevel

kan me kalla det eit kollektiv

Hjartet held handa

handa di greip om hjartet mitt

knuga det fast i søvnen,

let det vere ei hamn å ankre opp i

sidan verda elles er ukjent, grå og mystisk

handa di slapp aldri taket, sjølv

om blikket vandra vidare utover

til ei veksande verd

ekspanderande håp og vilje

til å vere ei brikke i det store spelet

og ein kan seie

at hjartet no har kapsla inn handa

og meir held deg enn omvendt

og strekk sine nervetrådar til brestepunktet

for å følgje deg kor enn du går

og du går

 

tilbake ligg hjartet mitt

bankar taktfast i eit heiarop

som ikkje vil stogge før heile eg

ikkje treng noko hjarte 

å fortøye meg til verda med lenger

Kodearm

i mørket veks frøet til eit tre,

strekkjer sine tynne trådar gjennom molda

lenge før me kan sjå teikn til liv i lyset

så sprekk skalet, og det som lever

trengjer ut og leitar seg fram

til ein stad det kan puste inn og ut

og få næring til alt dette som skal svaie i vinden

etter sin eigen plan

gøymd i frøet

det er sjølve livet som vaknar,

sjølve det som gjer at verda er som ho er

og at ingen av oss, endå

har gløymt korleis fargen grøn ser ut

og frøet murrar fornøgd i draumen

om alt det som snart skal skje

om det berre finn jord og vatn

og får vekse sine koda armar

i fred

Berre sjå

alt det som er svart i hjartet gøymer seg

for solstrålane og blikk og dei mjuke orda

som trugar med å avsløre, avdekke, legge alt ope og nake

for verda

 

det er ei smerte i alt som er godt

for armane held fast, også i møte med døden

og ingenting kan rive laus det som er festa

med anker som held   -    men lysta til det onde

herjar bakanfor, i gøymsla

der eg trur ingen kan sjå --

likevel er det auga som heng på meg eg ser

og blikket som smeltar og tærer bort alt

det som ikkje skal vere der

sjå, barn, sjå

og gløym deg sjølv

i møte med lyset

vert skuggane sky og flyktar, vert usynlege

for den som berre har auge for sola

usynlege

for den som har ansiktet vendt mot lyset

så sjå, berre sjå

Vinden for med orda

sakte la me språket frå oss,
dei mjuke, varme orda
dei harde, kantete orda
orda me hadde bore med oss
gjennom eit heilt liv

me la det frå oss i snøen,
såg det synke inn, som glødande metall
heilt ned til asfalten under og vidare
til det var borte

berre arr i landskapet
forma som dei tapte orda


snart kom vinden
sletta alt
og ingenting var att 

 

Raude spor

det var raude spor eg følgde,

raude merke

i den gule skogen

like til grensa av verda

følgde eg merkene

som ikkje lenger hang fast i bakken

men kleba seg til sko og hender

like bortanfor verda

gjekk eg etter raude fotspor

som ikkje lenger festa seg til klede

berre

men trakk inn i huda, inn i blodet

laga ein sti frå hender og føter

og inn til hjartet

farga det raudt

slik spora eg følgde

heilt til endes

og alle spor og alle steg

smelta saman

til ein ny identitet

som no er meg

Orda kvesser klør

noko bur i orda eg pustar på verda, 

eit vesen med tenner til hogg, klør som ventar

ein eigen vilje

ingen kan temje

orda veltar fram, bur der dei landar

okkupantar på framand jord;

nektar å gå, for

orda kvesser klørne

mot øyra dine

gong på gong

utan å spørje om adresseskiltet stemmer overeins

med huset som står i hjartet ditt

Beibiføter på veg til universitetet

det finst ingen pauseknapp

det finst ingen revers

det finst ingen opptaksfunksjon

berre dette sviktande minnet, og eit hjarte

som de alltid vil bu i

I det grå

utan gitter 
var fengselet ditt,
døra stod alltid opa

her kunne du vandre fritt
ut og inn, inn og ut
men gjorde det ikkje --

dagane var fylte av lys
for sola var bedageleg
i si strålande ferd over himmelen

likevel var det mørket du såg
for auga var rette mot skuggar
i hjørne og krokar og hol

endå huset ditt stod fritt
med utsikt til fjella og fjorden
og ei badestrand i passe avstand

var det tanken på kor smått og vesalt
alt saman, heile verda, var
som forma hjartet, tanken, tunga

let mørket fløyme fritt, grått vart det
i dette ditt vesle fengsel,
og rolla som fangevaktar vart fylt

til siste millimeter
av deg sjølv

Noko ventar

noko ventar i stille mangel på merksemd

høgt over djupa i fjorden, langt

over kvardagsrørslene langs ekrer og sykkelstigar;

ventar medan regn og solstrålar fell om kapp

med årstiders hurtige skifte

 

dette er ein veg for herda hjarte

eitt tråkk for dei som ikkje skvett av eigen skugge

men vågar seg utpå der andre stoggar,

vågar å utfordre sjølve tyngdekrafta og det som ventar

høgt over, høgt oppe

 

noko som ventar

den rette tida

 

 

Smerte i alt utan smerte

til sist

heilt til sist

gir tunellen opp, gir tunellen slepp

på bilen som ikkje lenger er ein bil

men eit brøl

frå noko inst i hjartet

som aldri har fått luft

ein raud ball på veg vekk

utan noko mål

berre denne vissa

i det tunellen sukkar, gir etter, spyttar ut

at dette er det motsette av alt anna

og ei erfaring, dei seier

ein fint kan vere forutan

likevel

ingen kjenner botnen

som den som støypte golvet

og bilen svingar inn til sida

nokon stig ut, ser seg attende

ei ørlita lengt

til djupet i natta, det som greip og smerta

og var så paradoksalt trygt

trass alt

Menneske utan mysterium

me la skogen flat
for å sleppe unna 

dei frittflytande mysteria
me aldri fekk tak på

reiv opp alt med rot
og gjekk over med rive
så alt vart glatt og flatt og enkelt

ikkje eit einaste spøkelse
kunne gøyme seg på flata
og me sukka letta, tørka sveitten
og laga bål av opphøgd ved

fortel eit eventyr,
sa me til forteljaren
men ingen ord var å finne
og lengten etter det me hadde mista
kom brått og uventa

det var som me drøymde ein skog,
men dyra var ingen stad å sjå
og einsemda vaks til eit rom utan dører

Fryktar orda

sakte let eg frykta sive inn
gjennom porene i huda

eg fryktar orda dine
at dei skal smelte noko i meg

trengje seg lenger inn 
enn det eg kan tole

så eg let frykta ta makta
i stilla før orda

du let auga kvile på meg
og frykta ropar: sei noko, sei det, sei orda

sei orda

la alt rakne
ikkje pin meg i uvissa;

når du opnar munnen
er det frykta som lyttar og frykta som svarar

og alt som rasar
skjer på frykta sine premiss -

Livlinehjarte

blikk i grå bakke

vegar som vaknar i hjartet

medan lyset smalnar, flyktar

for frostnattimane utan fridom

blikk som leitar i vilske

etter vegar å vakte, elske

ein stig gjennom kratt, ei line over djup

opnande gap i grunnen pustar død

auge som møter auge

ein varme i hud mot hud

hender strekt over avgrunnsdjupet

mitt eige liv er du livlinehjarte

Søvnen og eg

eg har eit noko anstrengt forhold

til søvnen

kvar gong han kjem

er eg borte vekk

og får det ikkje med meg

og når eg kjem til meg sjølv att

er han borte

så me har nok aldri sett kvarandre

søvnen og eg,

berre høyrt ryktet om kvarandre

og alle våre forsøk på å møtast

har

så vidt eg veit

vore mislukka

Arr

dagane den gongen

var dagar utan reservasjon

dagar som berre kom og var og eg levde

der føtene fekk feste

 

alle auga

var som ukjente djup

eg både frykta og vart trekt imot,

ynskte eg kunne vere noko

bak dei blanke pupillane, samtidig

som eg helst ikkje ville bli sett, gli under radaren, vere fri

frå bindingar eit hjarte-til-hjarte-liv heftar til seg

i dag kan eg spole i desse bilda

for dei er ikkje lenger lynglimt

men stivna fotografi i album

der dei fleste sidene er grå og usynlege

 

i dag kan eg le av meg sjølv

men alvoret heng likevel med meg; det var noko

å streve med

og arra sit endå 

som bleikna kloremerke over sjela

 

 

Kanskje

kanskje er eit langt ord

lenger enn både ja og nei

til og med lenger enn absolutt

og kjem-ikkje-på-tale

går du rundt med eit kanskje

vil tvilen alltid lure i fotefara

I eit bilde

eg ser eit bilde

inst i eit bilde

på veggen

over ein spegel

sit fuglen og plystrar

sin triste melodi

tårene fell på teppet,

vert ei elv, ein foss

eit stryk over fiolinen

så spreier sprekkane seg

over heile glasflata

og bildet som før var knust

vert heilt

sett saman til det nye

som er slik det skal vere

plystrar fuglen

og forsvinn