Vinden for med orda

sakte la me språket frå oss,
dei mjuke, varme orda
dei harde, kantete orda
orda me hadde bore med oss
gjennom eit heilt liv

me la det frå oss i snøen,
såg det synke inn, som glødande metall
heilt ned til asfalten under og vidare
til det var borte

berre arr i landskapet
forma som dei tapte orda


snart kom vinden
sletta alt
og ingenting var att 

 

Våre konstruksjonar

det er meg du snakkar til, eg som høyrer
harmonerer alle høyrsletonane 
med mi indre verd - metafysiske utgåver
av den verda eg ville vere i
om alt hadde vore på mine måtar

du som snakkar, du som konstruerer dine ideal
som usynlege bilete omgjort til lyd
i det store rommet mellom atoma
går desse bølgjene som dansande dansarar
inn i hovudet - ein rekonstruksjon bygd i tornado

alle bitane fell på plass, passar inn i spelet
men alltid annleis enn alle gongar før
og alle gongar sidan
ei slags nullstilling i forhold til notida
som ingen kan sleppe unna

så eg
stoppar

du stoppar
ser på meg
eg på deg

samanliknar desse våre bygningar
desse våre byar og land
og let dei kryssande grensene
bli ein felles stad å kalle heime

Saks

den usynlege saksa,
ein stillferdig spion
bak alle dører

lyttar, ventar
får med seg kvart einaste ord

saksa som klipper orda
og let dei falle til jorda som støv,
svevar rundt alle hjørne
ventar
på ubesindige tankar, 
uferdige formuleringar

det du seier
som du aldri skulle sagt
og klipper det opp

det vert støv over maten, oske
i alt du et,
redsla for saksa
har lukka så mange stemmer inne

me fryktar den usynlege saksa
som ikkje finst

Bastian et Bastienne

det er så vakkert så vakkert
med gode tonar i lufta
og smil
om enn litt smale

heilt til du ser tittelen
og forstår
at dette -
dette er noko anna
enn du trudde

noko du trudde
vi var ferdige med
for lengst

noko du ikkje vil
vere med på

akkurat det same som du sa
den gongen
dei ymta, forsiktig så forsiktig
at det finst andre språk
enn nynorsk

men du nekta
hardnakka
å sjå sanninga i auga



(onsdagstema)

Orda er klare!

Eit dikt til alle som er glade i nynorsk - og bokmål! - og stod opp i dag tidleg med pittelitt jubel i hjartet for Ivar Aasen (5. august 1813 - 1896) og gleda ved å kunne skrive med ord så vakre som ...

Dei vanskelege orda,

saman med dei enkle, dei banale

og alvorlege, dei slemme, dei snille,

dei keisame og sløve,

dei raske, dei glade og obskøne,

ja, til og med dei samansette –

ligg der, på kvar sine hyller, i dobbelt sett,

klare til dagens arbeid, klare til

å yte sitt

for at verda skal bli litt betre og enklare

å forstå

og for å hjelpe oss hjelpelause menneske

å formidle det kroppen ikkje får sagt –

To ord for det same – vi kan like det,

eller ikkje…

men orda er komne for å bli,

og er skattar som ventar – på deg!