J -

så -
kor skal me setje juletreet då

det må ikkje stå i vegen for fjernsynet,
så me må bøye oss
eller skifte favorittstol
for heile juleveka

J- kan stå lenger borte
men ikkje framfor omnen,
eg vil gjerne sjå elden

heller ikkje for nær borda og bokhyllene
framfor kjøkkendøra
eller der borte kor eg plar sjå ut vindauget
på melankolske dagar

det kjem kanskje nokre slike i romjula også

så -
kor skal det stå

kanskje borti hjørnet,
der ingen snublar over det, og kanskje
skal me kjøpe eit svært lite i år

eit J- som knapt syns,
eller kanskje setje det i gongen
eller på boden nede

så kan me gå ned og sjå på det
når me treng litt julestemning
utan at det er til plage for nokon
i mellomtida

ja, set J- på boden,
det er det enklaste for alle,

viss me då treng J- i det heile,
kanskje me heller skal kjøpe litt meir konfetti
for pengane

Søvnen og eg

eg har eit noko anstrengt forhold

til søvnen

kvar gong han kjem

er eg borte vekk

og får det ikkje med meg

og når eg kjem til meg sjølv att

er han borte

så me har nok aldri sett kvarandre

søvnen og eg,

berre høyrt ryktet om kvarandre

og alle våre forsøk på å møtast

har

så vidt eg veit

vore mislukka

Grana

midt i den store skogen

stod ei høgreist gran

ikkje noko menneske hadde planta treet

heller ikkje vatna eller stelt det;

ein dag kom ein mann til skogen

og hogg ned den høge grana

han hogg av greiner

og skrapa av barken

og flisa opp all veden

så kokte han flisene

i ei kjemisk blanding

og delte blandinga i to;

den eine halvparten valsa han ut

og cellulosen vart til kvitt papir,

tynt og firkanta og glatt;

det la han i kopimaskina

og over veker og månadar og år

vart papirbunken sakte, men sikkert,

dag for dag – mindre

utan at mannen brydde seg større –

av den andre halve blandinga

laga han finare, meir avansert papir

og trykte på bilete og tal;

snart kunne han leggje fine pengebunkar

trygt i safen

og han brukte resten av sitt liv

på å vakte safen

- sørge for at pengane låg godt…

men skogen fortsette å vekse

og ingen ville nokon gong ta notis

            av stubben

som stod att der grana ein gong stod –

Opp mot tyranniet

Bastian et Bastienne

det er så vakkert så vakkert
med gode tonar i lufta
og smil
om enn litt smale

heilt til du ser tittelen
og forstår
at dette -
dette er noko anna
enn du trudde

noko du trudde
vi var ferdige med
for lengst

noko du ikkje vil
vere med på

akkurat det same som du sa
den gongen
dei ymta, forsiktig så forsiktig
at det finst andre språk
enn nynorsk

men du nekta
hardnakka
å sjå sanninga i auga



(onsdagstema)

Fakta om ironiske fakta

Eg skal seie deg kva ironi er!

Det er at dei unge kvinnene

som ikkje kan lese, ikkje kan rekne,

men som kan sy

(Du verda som dei kan sy!)

sit på ein fabrikk i dei grå sidegatene

i Bangladesh

og tråklar seg gjennom

den eine skjorta etter den andre

og legg siste hand på verket;

for at eg, læraren

skal ha ei skjorte å gå i

medan eg underviser born

som ikkje ser poenget med å kunne rekne

Optimist

I dag er eg optimist

I dag – reknar eg algebra med penn

I dag – let eg paraplyen stå,

trass dei mørke skyene

bak horisonten

I dag – knyter eg joggeskoa

med enkeltknute

Det går nok bra!

I dag – skal eg tippe i lotto

I morgon skal eg kaste kupongen

i papirreturen,

for i morgon

er eg nok meg sjølv att

Nei, sjå på det du,

papirreturen… som om det…

Ja, i dag er eg verkeleg

optimist!