Søvnen og eg

eg har eit noko anstrengt forhold

til søvnen

kvar gong han kjem

er eg borte vekk

og får det ikkje med meg

og når eg kjem til meg sjølv att

er han borte

så me har nok aldri sett kvarandre

søvnen og eg,

berre høyrt ryktet om kvarandre

og alle våre forsøk på å møtast

har

så vidt eg veit

vore mislukka

Mot ei overflate

føter som går andre vegar
gjennom stille bygater,
vender tilbake
til utgangspunktet

hoppar over pyttar
utvida til djupe sjøar;
ein hai svingar dovent
gjennom gågata

hus som krympar, trekk saman
og bles seg opp att,
pustar skyer av damp
mot den nattsvarte himmelen

sola er ikkje lenger rund
månen syng ikkje lenger
over ulvehyla

dei dansande føtene
står stille, auga letne att
eg kyssar deg med fjørlett berøring

hud som tinar, sol som står opp
ein ny dag stig fram
med eit geisp

Mellom pausefisk

Dagen startar

høyr kor stille det er,

kor nattlydane kappast om

å ikkje verte høyrte – eller sett

av dei mørke skuggane

som snor seg mellom trea, over marka,

mellom hus og gjerdestolpar

kjenn kor roleg natta voggar

sine barn til stille gløymsle –

kven hugsar sine dårlege handlingar

eller fastbrent sinne eller

ord som kom så altfor skeivt

- i draumeland?

så kjem dagen listande

på sokkeleisten over doggvått gras

og kviskrar ømt mot rosa kinn,

eit kyss frå lyset, kyss frå dagen

(- eit judaskyss for plaga sinn)

og vekker sine barn frå nattedvalen

Eit litt langt dikt om søvn og kjærleik

Eg ber deg i armane mine,

med stødige, gyngande steg

over stovegolvet,

fram og attende,

mistar kontakten med eigne armar,

kjenner tyngda av deg

mot mage og bryst

- du er nysgjerrig, ser deg rundt

og eg syng og held deg

stødig, Ingen er så trygg

i fare

Den første song og Blåmann,

medan skuggane ute vert lengre

og forsvinn,

lysa vert tent i hus etter hus,

medan vi går her, i stilla, aleine,

som to dansande, klamrande til kvarandre

i frykt for å miste,

i vissa om å ha,

i ynskje om å alltid få vere – der

Eg kjenner hovudet sig ned mot skuldra mi,

du bøyer det til sida, endå veiftar du litt

med armar og bein – men berre litt,

og stega mine er kattesteg,

eg går så mjukt eg kan, og voggar deg stille,

medan kjenslene forsvinn frå fingrane

- om ikkje frå hjarta,

for eg kjenner eg elskar kvart stridande atom

i kroppen din,

stridande og tapande – for den tunge søvnen

som sakte spreier seg, som tåke, gjennom deg,

og det er som du vert litt tyngre –

Hovudet ditt mot skuldra mi,

hendene mine som held deg oppe,

og verda som ikkje kan gjere deg noko

så lenge eg held deg slik, voggar deg slik, syng for deg slik,

elskar deg slik

eg gjer

Med dei same voggande stega hentar eg smokken,

går forsiktig ned trappa til soverommet

og legg deg – sakte – til ro i den vesle senga,

ser at du glepp litt med auga,

men glir inn i søvnen att – så fredfullt,

så enkelt,

eg står og ser på pusten din, kor

magen hevar og senkar seg,

leppene lukka – og auga

finn roen og kroppen finn kvila

etter ein dag med så mykje utforsking, så mykje leik,

så mange kjærlege blikk, og nokre triste skrik,

tause bøner frå ordlause tankar, men mest,

ja aller mest, det kan vi sjå – på heile deg,

ei tillit som held deg fast i vår kjærleik,

held deg, som mine eigne armar nett gjorde,

og du er trygg, og du veit det

Sakte går eg opp trappa att, aleine,

kjenner blodet vende tilbake

til armar, hender, fingrar,

kjenner gleda bli verande – og kjærleiken

veit at du er eit menneske

som alltid, på ein måte eller ein annan,

vil infiltrere mitt liv – og eg vil elske deg

uansett kva