Hjartet held handa

handa di greip om hjartet mitt

knuga det fast i søvnen,

let det vere ei hamn å ankre opp i

sidan verda elles er ukjent, grå og mystisk

handa di slapp aldri taket, sjølv

om blikket vandra vidare utover

til ei veksande verd

ekspanderande håp og vilje

til å vere ei brikke i det store spelet

og ein kan seie

at hjartet no har kapsla inn handa

og meir held deg enn omvendt

og strekk sine nervetrådar til brestepunktet

for å følgje deg kor enn du går

og du går

 

tilbake ligg hjartet mitt

bankar taktfast i eit heiarop

som ikkje vil stogge før heile eg

ikkje treng noko hjarte 

å fortøye meg til verda med lenger

Beibiføter på veg til universitetet

det finst ingen pauseknapp

det finst ingen revers

det finst ingen opptaksfunksjon

berre dette sviktande minnet, og eit hjarte

som de alltid vil bu i

Mannen inni mannen

mannen inni mannen
det vesle rommet
som aldri får lys
og ingen veit om

mannen inni mannen inni mannen
ei lita øskje
fullt møblert,
med utenkjelege tankar
for alle andre

mannen inni mannen inni mannen inni mannen
er ingen mann
men ein gut,
sit der og vippar på ei huske
som endå har fart
etter barndomens milde puff 

Ropet, igjen

du ropar frå rommet
ei lett lidande stemme
som ei bøn

kanskje er du tørst
tenkjer eg
medan eg legg vekk papira mine

kanskje treng du ein klem
tenkjer eg
medan eg reiser meg opp

kanskje lengtar du etter lys
eller ei stemme, eller eit handfast teikn
frå ei verd som snart skal forsvinne
når du vandrar inn
i draumane

kanskje, tenkjer eg
og opnar døra til rommet ditt

"god natt," seier du
og smiler, god natt
seier eg, smiler tilbake
og det var alt som skulle til

verda er igjen i balanse

Vi to

i dag er det vi

to som går saman

i går var det vi

to som gjekk saman

og i morgon

vil vi to

gå saman – vidare        heilt

til du slepp handa

spring dine eigne vegar –

då skal eg gå vidare

med opne hender;

ei som vinkar til deg

ei som alltid heng ledig       til deg

Sovande engel

Den eine

kanskje er der mange niåringar

med draumar og lengslar

og merkelege nykker

og ord som ikkje alltid finn vegen

til overflata

kanskje er der mange jenter

tråkkande i stadig større sko

og oppgåver som kjennes som eit hav

med knusande bølgjer mot stranda

kanskje er der mange drøymarar

med vikande auge

i møte med stormen,

kanskje er der mange som treng trøyst

når den skjøre fasaden rasar

og livet buttar imot

likevel

er du den eine, den unike

den som er berre deg og berre du

kan leve dine dagar, drøyme dine draumar

gå dine stiar som best du kan

berre du er den eine

som må møte dine drakar

og dine djupner

berre du kan finne vegen

gjennom din eigen labyrint –

men vi står her

like bak deg og heiar

alt hjartet og pusten er god for

Dei tause barna

utanfor mi eiga komfortsone sit

ei einsam jente

på ein benk i eit bur

auga lengtar etter varme

huda lengtar etter trygge hender

kroppen frys

sjela frys

rundt står skogar av soldatar

og byråkratar

med våpen og nøklar

og attstengde hjarte –

kven stengjer barna inne

som dyr

kven vrir om nøkkelen – seier

god natt på eit framand språk

– kven orkar møte eigne auge

etter dette –

#hjarte

Ta vare på hjartet framfor alt, for livet går ut frå det.  Slik står det i ordspråka i Bibelen, og det er eit ordspråk eg gjerne skulle delt med alle byråkratar og politikarar og militære i USA akkurat no. I går kunne vi lese i avisene at USA dei siste månadane har skilt nærare 2000 barn frå sine foreldre etter at dei har kryssa grensa til landet ulovleg. Dette er ein umenneskeleg politikk, og eit overtramp av dimensjonar. Historia kjem til å døme Trump-administrasjonen for dette. Likevel - det hjelper så lite å sjå dette i eit historisk lys, all den tid styresmaktene øydelegg tryggleiken og tilliten og behovet for sine foreldre hos så mange barn. Akkurat no. Heldigvis er der no sterke stemmer som tek til motmæle. Eg ber om at dei må vinne fram - i dag.