Den eine

kanskje er der mange niåringar

med draumar og lengslar

og merkelege nykker

og ord som ikkje alltid finn vegen

til overflata

kanskje er der mange jenter

tråkkande i stadig større sko

og oppgåver som kjennes som eit hav

med knusande bølgjer mot stranda

kanskje er der mange drøymarar

med vikande auge

i møte med stormen,

kanskje er der mange som treng trøyst

når den skjøre fasaden rasar

og livet buttar imot

likevel

er du den eine, den unike

den som er berre deg og berre du

kan leve dine dagar, drøyme dine draumar

gå dine stiar som best du kan

berre du er den eine

som må møte dine drakar

og dine djupner

berre du kan finne vegen

gjennom din eigen labyrint –

men vi står her

like bak deg og heiar

alt hjartet og pusten er god for

Treet og vinden

eg såg ein gong eit tre

det stoltaste av dei alle,

høgreist og flott, med heva blikk

i den store skogen

eg såg kor det måtte bøye seg

for vinden ei haustnatt

og vinden i vinterkulda

kor vårvinden drog det mot bakken

eg såg kor det måtte la seg forme

av det usynlege - lufta det pusta i

såg kor krokrygga og audmjuka det vart

av dette naudsynte grunnlaget for livet

eg såg ein gong eit tre

det mest audmjuke av dei alle,

bøygd og tøygd til det ukjennelege

i den store skogen

eg såg kor det smilte mot meg

let gleda skine som eit mysterium;

kjente ei undring over dette snodige

- at det først no var eit lukkeleg tre –