Oppover

eg skal gå denne stien
langs fjorden og
i snirklande svingar
oppover dei bratte fjellsidene
heilt til endes

fjorden blenkjer som av gull
under sola som sakte senkar seg
der fjorden glir i eitt med havet og himmelen utanfor

stega mine er endå støe
men eg kjenner mine fjell,
veit dei vil tappe kreftene
frå stadig stivare sener

det er godt eg kjenner kvilesteinane,
dei stødige stadene
kroppen kan lene seg mot
og samle ny styrke

for toppen ventar der framme
og utsikta
som eg veit vil ta pusten frå meg

I det uendelege

i det uendelege
ligg uante sjansar
til å oppnå det umoglege

for ingen kjenner grensene
til universet
ingen veit kor tida stoggar
eller orda tek slutt

det er i dette, i denne erkjenninga
det vert mogleg å fjerne seg
frå eigne skylappar
og innøvde tankesett

la seg flyte over djupa
vere eit barn
i alle ting
stille spørsmål til skaparen
og opne hjartet
for overraskande svar

Den eine

kanskje er der mange niåringar

med draumar og lengslar

og merkelege nykker

og ord som ikkje alltid finn vegen

til overflata

kanskje er der mange jenter

tråkkande i stadig større sko

og oppgåver som kjennes som eit hav

med knusande bølgjer mot stranda

kanskje er der mange drøymarar

med vikande auge

i møte med stormen,

kanskje er der mange som treng trøyst

når den skjøre fasaden rasar

og livet buttar imot

likevel

er du den eine, den unike

den som er berre deg og berre du

kan leve dine dagar, drøyme dine draumar

gå dine stiar som best du kan

berre du er den eine

som må møte dine drakar

og dine djupner

berre du kan finne vegen

gjennom din eigen labyrint –

men vi står her

like bak deg og heiar

alt hjartet og pusten er god for

Heim

denne fjorden

er ein motorveg

dette hjartet

lengtar heim – til deg

lyden av bølgjer

som båten legg bak seg,

lyden av sola som svinn

bak horisonten,

lyden av pusten forsvinn

i dette store bildet

berre lengten og hjartet

og lyset og fjorden og båten

og du

Draumestillas #2

Draumestillas #1

På tur med katten

Dei som bygde landet

Du opna døra

Natt over fjorden

sakte trekk lyset seg attende,

overgir område etter område

til mørket og kvelden

skyene fortset sin tause dans

filtrerar lyset, porsjonerer ut

våre tilmålte blå tonar

før sjølve natta rullar inn

over vassflata, rundt fjella

og viskar bort dei siste restane av lys