Straumen av lys #3

Straumen av lys #2

Dei andre

 

nokon som kjem

imot 

i mørket

med frontlykter mot hjartet ditt

som eit siste håp

anten det å miste alt og gå under

eller satse på ny

og det er ikkje noko val,

for hjartet kjem ikkje aleine

 

det bur så mange der inne

og alle må reddast, alle må

få vekse

kjenne varmen frå lys

som har anna å tilby

enn hylet frå fallande død 

Berre sjå

alt det som er svart i hjartet gøymer seg

for solstrålane og blikk og dei mjuke orda

som trugar med å avsløre, avdekke, legge alt ope og nake

for verda

 

det er ei smerte i alt som er godt

for armane held fast, også i møte med døden

og ingenting kan rive laus det som er festa

med anker som held   -    men lysta til det onde

herjar bakanfor, i gøymsla

der eg trur ingen kan sjå --

likevel er det auga som heng på meg eg ser

og blikket som smeltar og tærer bort alt

det som ikkje skal vere der

sjå, barn, sjå

og gløym deg sjølv

i møte med lyset

vert skuggane sky og flyktar, vert usynlege

for den som berre har auge for sola

usynlege

for den som har ansiktet vendt mot lyset

så sjå, berre sjå

Det vakre veks

det vakre kan vekse på tre
det veks her
i bakhagen, i skuggen, under falleferdige tak
der jorda er hardtrampa
og lyset aldri kjem til

det veks her
det spirer gjennom søppel og rask,
sprenger seg veg
gjennom bølgeblekk og knust glas,
lagar ein sti
frå den mørke molda og heilt opp

til lyset,
let seg ikkje knekke
av stormar    regn     alle som trampar forbi
berre veks og veks
og strekk seg, vinkar:

bli med
mot lyset!

Variasjonar over noko mørkt

lyset svingar utanom

i store bogar, let etter seg

spor i den mørke molda

her var det ein gong eit lys

kan me lese, og alle skjønar og ser

det me nektar å seie med ord

og medan orda smuldrar ubrukte bort

smeltar lyset gjennom huda og innover 

til mørke krokar i samvitet    --    det er så forsvinnande likt

dette mørket

og det me såg oss blinde på

medan bombene fall

over fjernsynsskjermen

no står berre ruinane att av det

som aldri vart anna enn eit håp,

og moria var ikkje det lova landet

men ei hengemyr for hjarte

som trudde dei nådde fast grunn

så sank mørke gardiner over landet

og lyset svinga utanom

let etter seg spor i molda

etter barneføter, og spora vart dammar

fylte med tårer

Mot natt

eit glimt av lys

eit augekast, kvikk

sand

under medvitet

sakte synkande

i vest

eit auge

med sine bilde

trillar over jorda,

fangar inn alt lyset

som trekkpapir

vert trekt mot solnedgangen

utan anger

bilde på bilde

i stablar ingen vil sjå

og så kjem natta

Varig

sola på himmelen

eit minne

bak auge, i hud

horisontlinja ligg svart

mellom hav

og stjernehimmel

bølgjene mot stranda

slår taktfast

også utan lys

Blikket

Eksistens i auga

alt på andre sida

av veggen

er usynleg, kvitt

spøkelsesaktig lyst

endå det er mørkt

og ingenting finst der

før auga fangar inn formene

fyller dei med meining

set saman små glimt av lys

gir tinga eksistens

fargelegg det kvite

strøk på strøk

over netthinna

alt på andre sida

av veggen

finst

fordi eg har sett det

Åkerland

å hjarteland, mitt hjarteland
du opne åkerlandskap
i mitt indre

kor du lengtar etter lyset!

kor furene strekk seg mot himmelen
i snorrette linjer,
kor dei skjuler det som er planta

til lyset og vatnet gjer si gjerning
lyftar alt fram i dagen;

noko til skrekk og åtvaring
noko til glede for verda

her kan du få vandre langs kanten
og plukke det du ynskjer

for det er ditt, alt saman
om du vil

Straumen av lys

Midt mellom alt

med venstre hand

skrellar eg fjell fri for hud,

dreg ut sovande fisk

frå stivna eld

med høgre hand

lyfter eg lyset ned frå himmelen

og plantar det

i nypløgde åkerfurer

set meg til å vente,

let venstre hand kviskre

ord med lange skuggar,

let høgre hand lytte

med attmura øyre

er eit ingenmannsland

midt imellom

ventar den nye dagen

skal vekse fram

som ein eksplosjon

Tunnel

det store lyset

midt i skogen

og i enden

ein tunnel

inn til det tomme rommet

med knuste vindauge

 

ei dør

tilbake til det verkelege livet

som startar

der eventyret

endar

Junimorgon

når denne natta er til ende
brest som ei boble mot berg
svevar nattfuglane inn over skogen
vert borte i lyset
frå ei nyfødd sol

då går eg med stille steg
over grus som knasar, grus som held
ei verd vidar seg ut
og skoa er stødige båtar på lyset

ei doggvåt grein over vegen
ein fuglesong, eit sus av vind
ein bekk, ein bilveg langt borte
ei stille som veks som ei rose, boblar fram
frå djupet og omkapslar alt med si glede

Dunlett song

tole det må du
lyden seier me av vatn
mot riper ikkje delte

sjølv lengten fotfestemistar tak
under sjølvdisiplin og tunge åk
morgonlyset du badar

du vakker som blomar veks
finn kjærleiken ankerfeste grep
mot auge hand hud og me

er eit lodd stigande
vide vatn kan romme djupet

og handa toler du strekt
mot hjartet i vatnet
me er her kviskrande i mørket

dunlett
så dunlett
over deg og meg

Til det er tomt

sakte renn sollyset
nedover fjellsider, utover fjorden

legg seg som eit teppe over bygda,
og fortset å renne
heilt til alt er tomt
og sola går ned for teljing
og ut til lading -
         gjer seg klar
til ein ny dag
med si uttømande, sjølvoppofrande
velsigning

Lyse i fråvær

det ville i deg
brenn
som flammande logar
over det store havet

du vil kjempe det gjennom
leie det fram
til sin rette plass

vere den som rettar opp
reddar, plukkar saman
byggjer
held

strekk armane mot alle båtane
men i møte med vatnet
sløkker elden -

berre i det kalde fråværet
kan du lyse mot natta,
ei smerte 
du kan bere

fordi du må

På vektskåla

elden bakom fjella
den gylne gløden
som ikkje slepp taket om himmelen over

eit snev av vinter i blikka
som endå flyt stille over sjøen
i påvente av nye ordrar

snart vil det heile gli saman
som ein symbiose
av eld og frost;

danne eit nytt og ukjent mineral
som kan fylle opp den andre vektskåla
og vippe oss oppover   -   mot lyset

Reflektor

denne lengtande overflata
som speglar alt den kjem over

ukritisk plaprande
smiskar seg inn 

let seg føre ut over alle stup
utan kritikk, tom for indre medvit

vert ein reflektor for hjartedjupa
og sjølv eit djup utan lys

stemma mi forsvinn når eg opnar munnen,
hjartet stilnar først når auga vaknar