På vektskåla

elden bakom fjella
den gylne gløden
som ikkje slepp taket om himmelen over

eit snev av vinter i blikka
som endå flyt stille over sjøen
i påvente av nye ordrar

snart vil det heile gli saman
som ein symbiose
av eld og frost;

danne eit nytt og ukjent mineral
som kan fylle opp den andre vektskåla
og vippe oss oppover   -   mot lyset

Liv etter frosten

denne songen er den første
dette håpet er det største -

---

som eit nyfrose tre
eg bøyer meg ned

tek imot kvart mumlande ord
kjenner sorga kvile på snødekt jord;

at eg levde, at eg pusta at eg for
utan å setje eit einaste spor

at eg song at eg drøymde at eg var
som ein stridig knute hos han som bar

så var det noko som løyste seg opp
ein tinande stråle av sol mot ein kropp

som ikkje lenger levde, var til
for songen i hjartet var dørgande still

og varmen tok tak, og orda var linne
noko byrja å vekse, å spire der inne

i hjartedjupna du planta eit frø:
eg skal atter få leve, du valde å dø

for oss frostige, stridige sjølvgode tre
steig du like inn i dødsriket ned

stod opp att i velde, som den klaraste stjerne
tinte frosten og skamma som gleda fekk fjerne

og planta på ny denne songen, den første
eg syng den for Deg, du som lindra all tørste!

Det kan

Omforme verda

så er kanskje vinteren ventetid

eit pust mellom hauststorm

og vårens glade melodiar

men også i dette rommet finst gleda,

også her ventar gullet –

berre noko meir skjult

kle om plenen;

leggje vekk sommarplagga

og hente fram vinterfrakken –

sprade rundt

i sin eigen stille parade;

kven har vel vakrare klede enn dette?

skape på ny dette skapte

som levde sitt liv

under sommarsola

no er det stille,

dei storslagne songane har stilna

under kulda sin sølvprega ro

omskape lauvtunge greiner,

forme på ny alt

frå vindauget til dei isblå stjernene;

den grøne veggen er borte

tause treet står att og vinkar

i sine glade vibrasjonar 

det er eit tid for alt

også i vinternatta –

ei tid for frost

og ei for å smelte

ei tid for å dekke til

ei for å avsløre gamle feil

ei tid for tunge snøfall

og ei for å stråle

i tusen skimrande krystallar

under desembersola