Gløymde

gløymde det mørke vatnet

gløymde snøfillene i virvlande dans

gløymde stålblank is over store djup

gløymde kulda sine skrapande klør over huda

steig inn gjennom ei dør

kjende varmen, såg fargane, høyrde musikken

gløymde alt som var 

Snømannen

det fyk ein snømann
over himmelen
endå ikkje fastsett i forma,
endå som fragment av seg sjølv   -   ei sky
som kjem svevande innover fjorden
og inn mot dei høge fjella innanfor
der sjølvet vert lyfta mot høgdene
og noko vert forløyst, sett fri

eit regn av snømannbitar
kjem dalande gjennom luftlaga
landar mjukt på plenen min
som ei perfekt fallskjermlanding

den siste biten
før lukka er komplett
er som ei sirkusferd, ein karusell
rundt og rundt på plenen
før snømannen står der
i alt sitt velde,
smiler det breie snømannsmilet
berre ein som har sett verda
         frå dei høgaste høgdene
kan smile

Bærlengt

eg er eit blåbær
du er ei molte

endå er me berre kart
og verda ligg her stille, sart

men det svevar ein vind over heia
eit pust av liv, eit håp, eit løft

mot våren som kjem denne leia
og spirar som skal gro i vår grøft

på væte i molda, solstrålemillionar
rundt våre daude frostkonstruksjonar -

så kan me lengte saman
dytte kvarandre i veg;

snart kjem våren -

snart kjem ei ny tid, 
for deg og meg

Tur for hjartet

dei store orda ligg der
kviler i eit avstengt rom, ventar --

eg går ut i den kalde frostmorgonen
ruslar langs ein islagt veg, ser sola blenkje i krystallar

på dei kvitmåla ekrene langs vegen
skoa mine knasar mot frosten, mot grusen

dette er ein lengt, eit stille sug i magen
du er der, bak meg, inne i desse bygningane

du er der, som det klåraste for auga mine,
det einaste dei søker same kva eg ser på

turen langs vegen er for hjartet mitt
eg vil det skal ha det bra, men

det fell ikkje til ro med noko, inga tid til kvile
inga tid til å berre vere i seg sjølv

så lenge du er her, så nær
og likevel på ein måte utanfor rekkevidde

for du er din eigen person, ikkje min
og eg veit ikkje kva du tenkjer, kva du vil

så eg lukkar døra inn til dei store orda
let dei skjelve i fred i mørket

medan eg går her langs denne islagde vegen,
ei rullebane, 

men eg veit ikkje om eg er i ferd med å lette, eller lande

Langleiting

eg har no leita så lenge
at snøen har lagt seg meterhøg
på hovudet mitt
og ingen av orda eg seier
kjem lenger enn eit par centimeter ut
i den frostkalde lufta,
før dei frys til is, sprekk opp
og dett singlande mot bakken
som knust glas

eg har leita så lenge
etter noko eg mista
lenge før snøen begynte å dale,
lenge før kulda bygde denne veggen
mot det gode livet,
lenge før sola trakk seg unna
i frykt for takras

eg har no leita
så langt beina kan gå,
eg har leita både høgt og lågt
langt og kort
og på alle stadene eg ville tenkt
at det var logisk at noko var 
lagt att

etterpå leita eg alle dei andre stadene
i holrom i snøen
har eg grave meg ned til bakken 
og inn i skogen mellom trea,
ja, eg har leita og leita
så lenge, at snart kjem våren

ja, eg har leita
men har leita så utruleg lenge
at eg har heilt gløymt
kva eg leita etter

Dei som ventar

kanskje såg du løvetanndansen
i den milde brisen
ei stille sommarnatt

under snøen
ligg minna gøymt,
som eit teaterstykke utan regissør

ventar på nye vindar,
at nokon skal dra teppet til side
og orkesteret spele opp på ny

Rekneskap

det er desse tårene
me skal gjere rekneskap for
den dagen snøen smeltar
og auga kan sjå noko vekse
der døden drog kappa si over marka

rekneskapet vil bli hardt
for me har harde hjarte
og viljen er vrang
og orda er som istappar
frå bergnabbane i sjela

og tala i rekneskapet
vil truleg ikkje stemme,
for me bokfører ikkje alt me veit -

me skriv dei raude tala
med så lita skrift me kan
i håp om at sola skal smelte blekket
saman med isen
og late alt renne ut og vekk

så rekneskapet vil bli hardt
for oss som lurar oss unna
våre eigne liv

Liv etter frosten

denne songen er den første
dette håpet er det største -

---

som eit nyfrose tre
eg bøyer meg ned

tek imot kvart mumlande ord
kjenner sorga kvile på snødekt jord;

at eg levde, at eg pusta at eg for
utan å setje eit einaste spor

at eg song at eg drøymde at eg var
som ein stridig knute hos han som bar

så var det noko som løyste seg opp
ein tinande stråle av sol mot ein kropp

som ikkje lenger levde, var til
for songen i hjartet var dørgande still

og varmen tok tak, og orda var linne
noko byrja å vekse, å spire der inne

i hjartedjupna du planta eit frø:
eg skal atter få leve, du valde å dø

for oss frostige, stridige sjølvgode tre
steig du like inn i dødsriket ned

stod opp att i velde, som den klaraste stjerne
tinte frosten og skamma som gleda fekk fjerne

og planta på ny denne songen, den første
eg syng den for Deg, du som lindra all tørste!

Vinteren kryp inn

som eit stille ord       beskjeden

utan krav eller press

legg vinteren sitt mjuke teppe

over landskapet

kapslar oss inn

i lukta av fråvær, lukta av reinleik

let oss trø med altfor tunge sko

på sitt stødige hjarte,

kryp inn gjennom auga       ei

motyting

for dei mørke kveldane, duse vindauga

tause kjøkkenkrokane

der me kan puste ut, kvile oss

til våren igjen tek tak

og ristar fart i verda

Drøyme seg om

Skanse

Tørr dialog

Blanke dagar

isen er ei kappe

ømt senka over landskapet

med forsiktige hender

desse uklare husa

uklare menneska

med gjennomsiktige sjeler

stille vandrande -

eit plan for tankane

og dei varme kjenslene

og dei dirrande, djupe

redslene

og eit plan for beina

med stødige musklar

avogtilvaklande steg

over frostprega jord

dette er eit stille forrom

før den hastige våren

og ein sommar

av likegyldige songar

det er blanke dagar

for auga som svevar

over sjøen i sjela