Dei som ventar

kanskje såg du løvetanndansen
i den milde brisen
ei stille sommarnatt

under snøen
ligg minna gøymt,
som eit teaterstykke utan regissør

ventar på nye vindar,
at nokon skal dra teppet til side
og orkesteret spele opp på ny

Prikkar

1
det eine som skil seg ut
mot ein bakvegg
av skuggesette håp

det eine som veks i styrke
i dét mørket legg
sine klamme hender om verda

det eine som overgår dei andre
fordi det er nærare, større
og meir – verkeleg

2
eg ser verda lande i støvet
som eit dekk utan luft –
det er eit filter som raknar,
eg ser alle ting
som dei er

ei visse stig fram i kjølvatnet,
ei reaksjonsrekke i sinnet;
desse bygningane
fjella og skogane
er ein gøymestad

enn så lenge, enn så lenge –

3

i dag er verda dekka av søle,
det siv vatn inn i sundslitte sko

regnet renn gjennom snøen
og alt er grått –

men under her, under dette laget
av sorg og nedstemte kjensler

ligg det noko og gror, noko som ventar
på si tid – sin sjanse

og atter byrjar å stige
som lyse reflektorar

av det eine som veks i styrke
det eine som overgår alt anna –

(Fototriss)

Det krev mot -

å trasse dødskreftene

trengje seg fram til livet

endå ein gong

å stige fram

i dei levande sitt land

og leve i vissa

at døden ventar der framme

å skine i all si prakt

trass alle som kjempar imot

alle som ynskjer deg vekk

og vil nekte deg retten til livet

å klore seg fast

til sitt eige hjørne av verda,

gjere krav på eit areal

og smile mot alle,

tolke spyttklysene som gåver

å vere ei kraft i seg sjølv

kjempe seg fram

trass alt

og alle

og attpåtil kunne trivast

under alle forhold

(Fototriss)