Komplisert

kjensla av å vere ein bekk

med frådande vatn,

vere eit stryk i flukt

full av kraft og pågangsmot

 

eller ein stein i bekken

stille, taus og robust

som eit punkt å måtte forsere

på vegen mot noko anna

 

eller kanskje heller ein båt

i den ville straumen,

den som må kjempe imot

alle undergangskreftene --

ofte er kjensla

at eg er alle tre

på ein gong

Flytte heim til seg sjølv

eg snik meg ut
frå dette tronge kottet
på baksida av hjartet

her har eg stuva inn alt
eg eigentleg ikkje treng
men tenkjer at eg kanskje får bruk for
ein gong

men som aldri vil bli henta fram att,
fordi eg eigentleg gløymer det ut
utan å gløyme det heilt,
berre let det liggje her og støve ned

somme tider
dessverre oftare enn ikkje
må eg sitje der sjølv også

eg finn ikkje plass
i dei store romma der inne
og set meg her ute, berre eg
ei lita niste, ei bok å lese i medan tida går
og verda berre snurrar og durar der ute

men
no snik eg meg ut, altså, no
vil eg ikkje sitje her lenger
og kva skal eg eigentleg med dette kottet?
kan eg ikkje setje fyr på heile greia
sjå det brenne til grunnen?

då er det ingen veg tilbake lenger,
då må eg jo berre vere der inne, der eg eigentleg bur
og møte det som kjem
utan sjanse for retrett
berre stramme meg opp, rette ryggen og
gjere det eg må -

er det nokon som kan låne meg ei fyrstikk?

Aleine #4

eg har vore i det djupe mørket

eg har gått gjennom tåkemørk skog

eg har sitte på kanten av stupet

eg har reist dit som ingen før drog

eg har bana meg veg

gjennom stormen

eg har sloss med den fæle

sjøormen

eg har tørsta i ørkenen stor

eg har ete ved drakars bord

alt det har eg gjort, og meire til

med heile nervar og mot

først den dagen du drog ifrå meg

vart dei frynsete, gamalt skrot

Ut over kanten

det er ikkje alltid lengda på hoppet

som tel

eller korleis du landar

det viktigaste er at du vågar

setje ut frå kanten,

at du vågar ta sats

og kaste deg ut i det ukjente

og om du skulle lande skeivt

nokre få centimeter frå

der du starta –

kan du likevel vite med deg sjølv

at du var i lufta

- at du svevde

fordi du turte

å kaste deg ut over kanten

Ut i eventyret

tre ting må du ta med deg

ut i eventyret

mot til å møte trolla

dei trampande stampande

alltidulande ulvane

som stengjer vegar

lukkar portar

vil ha deg til å snu –

du må våge å møte auga

og gå på

hjarte for dei som er såra

og ligg nede, hjarte

for dei fortvila og forvilla

og for dei blinde og

dei redde

og deg sjølv

ro til å trekke pusten

for i eventyret går tida fort –

ingen ber deg sitje ned

og kikke på stjernehimmelen

(om du då ikkje har med ein guide

som veit talet på dei alle)

for i eventyret er uroa

det aller største

trollet