Det tåka skjulte

eg hadde gått der mange gongar før
på fottur gjennom forvridde og tause fjellbjørkeskogar
og myrlendt terreng

i fjellsida på kanten av myra
låg det svære kampesteinar,
truleg restar av gamle ras
og isen sine herjingar i landet

akkurat denne morgonen
kom heile myra litt brått på,
for skodda dekka viddelandskapet,
og då den milde austavinden sette inn
og tok med seg tåka til havs,
gjekk det på få minutt

og plutseleg stod eg der
framfor fjellskråninga
og gnei meg i auga

for det var auge som stirra imot
og dei var minst like undrande som mine
og i tillegg noko meir,
ei vag frykt, ein angst for noko ukjent

me delte denne frykta eit par tause sekund,
før steinane igjen fall på plass
og vart berre steinar att

men blikket bar eg med meg vidare

Ut i eventyret

tre ting må du ta med deg

ut i eventyret

mot til å møte trolla

dei trampande stampande

alltidulande ulvane

som stengjer vegar

lukkar portar

vil ha deg til å snu –

du må våge å møte auga

og gå på

hjarte for dei som er såra

og ligg nede, hjarte

for dei fortvila og forvilla

og for dei blinde og

dei redde

og deg sjølv

ro til å trekke pusten

for i eventyret går tida fort –

ingen ber deg sitje ned

og kikke på stjernehimmelen

(om du då ikkje har med ein guide

som veit talet på dei alle)

for i eventyret er uroa

det aller største

trollet

Uventa utgong

Vi stivna til stein

ved først glytt av sol,

heilt uventa

Det kom som sommarsnø

og rørslene vi stivna i

var slett ikkje planlagde;

Blikket ditt

like stort og tomt som mitt –

Vi – som trudde vi var av dei gode,

av dei som streva etter det som var rett

og bra for dei fleste

og så var det vår fasade som krakelerte

i lysglansen, og våre kroppar

som sakte vart sedimenterte – ytst til inst,

til berre ein liten kjerne

av tåpeleg anger

låg att

Kven skulle trudd