Konsekvensar

alt har konsekvensar

til kvar einaste handling
høyrer det eit ekko
mellom usynlege fjell,
ein overtone og ein undertone

ting kan gå begge vegar;
det du gjer
kan setje i gong handlingar
som gjer verda betre

det du gjer
kan setje i gong handlingar
som fører til undergang

intensjon er ikkje alt,
for lyden av eit ekko
kan ingen stanse

Uventa utgong

Vi stivna til stein

ved først glytt av sol,

heilt uventa

Det kom som sommarsnø

og rørslene vi stivna i

var slett ikkje planlagde;

Blikket ditt

like stort og tomt som mitt –

Vi – som trudde vi var av dei gode,

av dei som streva etter det som var rett

og bra for dei fleste

og så var det vår fasade som krakelerte

i lysglansen, og våre kroppar

som sakte vart sedimenterte – ytst til inst,

til berre ein liten kjerne

av tåpeleg anger

låg att

Kven skulle trudd

Eld

Eg ser ned på fyrstikka,

den vesle trepinnen

i mi eiga hand

- At noko så lite

kan gjere så store ting

Eg er glad

sjølv om frykta er større

Forundra ser eg på elden

- Du er min, seier eg

Eg skapte deg sjølv,

med denne, seier eg

og held opp fyrstikka

Viftar den mot flammane,

men ingen vert imponert

- At ein kan skape noko

ein rår så lite med,

tenkte eg,

før eg la på sprang

Fyrstikka låg att i skogen