Bakanfor

Heilt nær

Som små elvar –

Eit elvedelta, kapillærblodstraum

Spreier vedrøyra sine årer utover flata,

deler seg opp i stadig trongare gongar

heilt ut til ytste kanten

Som i vakuum samlar siløyra det heile saman att,

lukkar inn kvart brukande stoff,

leier det inn og vekk

til seinare bruk

- eit maskineri!

Kunne vi komme nærare

desse mekanismane, desse systema

i den levande naturen

Sett kor alle delar heng saman,

og med skjelvande hender rørt ved blada,

klappa trestammen med audmjuke hender –

Ville hjarta banka med større kløkt

og tankane sirkulert – akselerert

mot det skapande vidd

som tenkte alt frå starten

og ikkje sparte på noko

for å få det perfekt

Evidence

Vi ventar på fødsel, og førebur oss med å sjå på video og bilete frå storesyskena sine første dagar... Dette bildet er handa til storesyster, og er teke i 2009. Diktet skreiv eg etter å ha sett ein film om ein liten gut som heitte Deklyn, og lest litt på bloggen deklynsjourney.blogspot.no. Slik ein vakker gut! Det var ei sterk historie, og eg kan berre ane den kampen foreldra må ha kjempa. Både gjennom sjukdomen og døden, og alle kjenslene og den enorme kjærleiken som skin gjennom i tekstane dei skriv.

Every little baby’s shining eyes 

and arms stretched out towards 

the world surrounding them, 

are ever so convincing:

There is a God --  

There is a God who creates -- 

There is a God who creates only good 

things out of earthly dust

There is a loving God, using His  

creativity and all His tender love 

in forming every each of us 

and breath on us his breath of life 

so we can shine His glory 

to our fellow man

Every little baby is an evidence  

that love and God and meaning all exists

Protect them, ‘cause their not a choice  

for us to take,  

but a priceless gift from God!

Kulde [4]

Viss denne flata var ei kyrkje

med blanke spir

og eit altar av stålblank is,

då ville eg knele

med skjelvande kne mot kulden,

løfte henda mot Himmelen

og takke Han som bygde katedralen

av eit meir intrikat materiale

enn vår avgrensa fantasi kunne oppdrive

Gå på vatnet --

kven kan vel bygge flottare tempel

enn Herren sjølv?

Eld

Eg ser ned på fyrstikka,

den vesle trepinnen

i mi eiga hand

- At noko så lite

kan gjere så store ting

Eg er glad

sjølv om frykta er større

Forundra ser eg på elden

- Du er min, seier eg

Eg skapte deg sjølv,

med denne, seier eg

og held opp fyrstikka

Viftar den mot flammane,

men ingen vert imponert

- At ein kan skape noko

ein rår så lite med,

tenkte eg,

før eg la på sprang

Fyrstikka låg att i skogen