Taus norm

Rett før dvalen

Dobbel

eg er to

på same tid 

        – som du

ein spegel for meg sjølv

ein reflektor for deg

orda dine formar meg

reaksjonen min vil forme deg

saman spelar vi melodien

som fyller tomrommet

der vi ein gong stod

Heilt nær

Som små elvar –

Eit elvedelta, kapillærblodstraum

Spreier vedrøyra sine årer utover flata,

deler seg opp i stadig trongare gongar

heilt ut til ytste kanten

Som i vakuum samlar siløyra det heile saman att,

lukkar inn kvart brukande stoff,

leier det inn og vekk

til seinare bruk

- eit maskineri!

Kunne vi komme nærare

desse mekanismane, desse systema

i den levande naturen

Sett kor alle delar heng saman,

og med skjelvande hender rørt ved blada,

klappa trestammen med audmjuke hender –

Ville hjarta banka med større kløkt

og tankane sirkulert – akselerert

mot det skapande vidd

som tenkte alt frå starten

og ikkje sparte på noko

for å få det perfekt

Er det slik?

Er du betre enn meg?

Er eg betre enn deg?

Kven er flottare enn kven?

Kven kan stikke seg ut?

Kven må gøyme seg vekk?

Kven får drive med sitt, i fred?

Kven kan løfte hovudet høgt?

Kven bør stikke det i sanden?

Kan vi la vere å bry oss om slikt?

Skal eg gå til høgre?

Skal du gå til venstre?

Skal vi fortsetje slik, eller snu?

Skal eg sitje, skal eg stå?

Skal du liggje, skal du gå?

Skal vi vere, skal vi tørre, skal vi tru?

Kan du lese dette diktet?

Bør eg knekke penn og blyant?

Skal det lesast, eller brennast?

Kven er eg, og kven er du?

Tør vi smile, tør vi snakke?

Og kven i all verda har bestemt av vi skal vurdere alle ting vi gjer eller ikkje gjer opp og i mente og att og fram til det knapt er nokon som tør gjere noko i det heile utan frykt for å bli slått i bakken av slemme ord eller oversett av heva auge eller trampa på av samfunnsmekanismar ingen kan forklare, ingen vil vedgå seg eller ingen vågar gjere noko med?

Er det slik?

Er dette eit tåpeleg spørsmål?

Kan eg møte deg,

kan du møte meg

utan vurdering og dom?