Omvelting

haustlauvet gøymer seg i plenen

har gøymespel

i det lange graset – for grasklipparen

har teke vinterferie

og trea er blitt sadistar

og ingenting er som det var

eller skulle vere

at ei omvelting

kan gå så fort –

kven kan fatte det?

ein dag hengje som det friaste blad i Guds natur,

den neste verte tømt for alt liv og forkasta,

slengt vekk som biologisk avfall – noko ubrukeleg

og tørt

kven som helst

hadde gøymt seg vekk

i skjelvande forvirring

og tungsinn

under slike forhold

Heilt nær

Som små elvar –

Eit elvedelta, kapillærblodstraum

Spreier vedrøyra sine årer utover flata,

deler seg opp i stadig trongare gongar

heilt ut til ytste kanten

Som i vakuum samlar siløyra det heile saman att,

lukkar inn kvart brukande stoff,

leier det inn og vekk

til seinare bruk

- eit maskineri!

Kunne vi komme nærare

desse mekanismane, desse systema

i den levande naturen

Sett kor alle delar heng saman,

og med skjelvande hender rørt ved blada,

klappa trestammen med audmjuke hender –

Ville hjarta banka med større kløkt

og tankane sirkulert – akselerert

mot det skapande vidd

som tenkte alt frå starten

og ikkje sparte på noko

for å få det perfekt