Vitne

noko slyngjer seg oppover
runde for runde
til stjernene er nære vener
og du høyrer vatnet surkle
i sandfylte joggesko

for dagane tenkjer sitt
og nettene svarar med djupe sukk;
havet kastar seg mot land
i ein villskap ukjent for
dei nye skota

dei vert vitne til alt dette,
det som trekkjer lufta, draumane
oppover - utover og så
let dei falle, som dogg
i det nye graset

det er berre starten, det er her
alle ting har sitt opphav;
brå, plutseleg framkomst
lik jordas første dag
og du ser, du ser og veit -



(b&w wednesday)

Slutten, og så vidare

det er godt

lydde stemma

då siste atomet var forma

og lagt på plass

det kolossale puslespelet,

verdsmaskineriet

var sluttført

og godt –

så begynte forvitringa,

den saktegåande slitasjen

i stadig akselerasjon

for hjarta gjekk sine eigne vegar,

hendene fann aldri ro –

(Onsdagstema)

Du plantar

du plantar himmelen
djupt i den mørkaste molda

du plantar livet
der døden har sett sine spor

du plantar kjærleik
i restane etter ein vinter

du plantar håpet
midt i det grå

eg vaknar
til ein dag
der lyset fyller rommet
fyller verda, kvar minste krok

og strålane avslører
mine svik og tap
mine daude draumar

men du 

du plantar reinleik
omsorg og varme,
plantar trufast glede, usvikelege ord;
vatnar plantene
          med eigne tårer, eige blod
let dei vekse, breie seg ut

fylle stadig meir av plassen
i mine rom

Til kort

å desse orda mine

kor dei sviktar,

kor dei er eit svik

mot tankane, kjenslene

alt eg er

i ei fargestrålande verd

der eit augekast

eller tause ryggar

seier så mykje meir

og så mykje meir presist

det tunga prøver å formulere

kunne det berre finnast ord

med smak og farge og substans,

som kunne kastast gjennom lufta

like lett som desse lydbølgjene

ord som kunne gi heilare bilete,

meir fullstendige visjonar

og ei oppleving

av kva eg verkeleg ynskte å seie –

Struktur

1

alderen set sine merke;

det er som livet sjølv

kryp opp frå den eldgamle jorda

og kler sine gjester

2

dette er spora

etter levd liv,

arr frå tusen slag

dette er merka som kjem

når ein gjer det ein er etla til;

somme seier sår

rivner i det perfekte,

skår i det som skulle vore heilt

eg seier: adelsmerke

på ein som har kjent verda

si vrangside

og endå står –

3

stryk handa over

fastfrosne årer,

slik eit fengsel,

slik eit vern kan halde –

og lyden av dryssande rim

på frosen mark

der hjartet krakelerer

under lengten etter ny vår

(Fototriss)