Det vesle mennesket - 2

tankane er fuglar

draumane er vengjer

frå din stad i universet

kan dei lette og fly ut

sirkle om jorda

hente næring i det som er sådd;

ord som ein gong vart forma,

små frø i vårt tynne jordsmonn

mellom magma og det uendelege universet

Det vesle mennesket - 1

eit menneske

mellom høge fjell

så liten i det store universet

skal tankane på dette store få rom

i herberget

må heile æva famnast

late hjartet finne rytmen

lagt på skapingsdagen

då orda vart ikledde jord og vatn

og ei form steig ut frå mørket;

eit menneske, ein ævevandrar

så liten

så veldig liten

mellom dei høge fjella

Midt på natta-blues

sitje i mørket
drøyme
om å sove

sleppe seg ned
i det mjuke,
sleppe taket -

gli inn i det framande landet
la seg føre med straumane
dit viljen ikkje veit

tenkje lyseblå tankar
med auga i mørket
og den sovande verda

som uvitande vitne

Lerret

dei blå vinterfargane dansar
ein einsam dans
over lerretet
- ein malarmeister ser undrande på
verket han har laga

det er som det lever sitt eige liv

la oss gje menneska glede
som ein naudutgang
frå eigne tankar

penselen på ny i malarskrinet,
nye fargar - varme, klare, glade
og forsiktige over lerretet 

vert som lysande skilt i mørket,
ein sti å gå, eit kart å lese
ein veg gjennom alt det grå

Etter

det kjem nokon etter

med alvor i stega

og ei anna bør

endå er blikket ope

vegvala mange

og verda vid;

nokon kjem etter

set sine spor

på nye stiar

vandrar etter

men likevel, like vel

går vegen i ukjent landskap