Håp

tanken om elva
kviler i sjølve elva, 
der draumen om elva oppstod
lenger oppe i dalen

ein gong gjekk du uti straumen
vatnet er blitt ditt liv

tanken om havet
kviler i hjartet av elva,
dit du går på dei svarte dagane
eller når frykta for straumen
grip deg

tanken om møtet mellom elv og hav
kviler i hjartet på mennesket i elva,
er som ei sikringsline
over avgrunnen,
ein tanke som kan lyfte og varme
under vinterisen på overflata

tanken om det som kjem, når elv og menneske møter hav
kviler der hjartet i mennesket er kapsla inn
i desse tynne silketrådane
som sikringslina er spunne av
og kapslar inn det varme, det trygge

let det kvile i seg sjølv
midt i straumen midt i elva
der mennesket drøymer om eit hav
og dei kallar det
håp

I det uendelege

i det uendelege
ligg uante sjansar
til å oppnå det umoglege

for ingen kjenner grensene
til universet
ingen veit kor tida stoggar
eller orda tek slutt

det er i dette, i denne erkjenninga
det vert mogleg å fjerne seg
frå eigne skylappar
og innøvde tankesett

la seg flyte over djupa
vere eit barn
i alle ting
stille spørsmål til skaparen
og opne hjartet
for overraskande svar

Bakteppe

Dette er mitt augeblikk

Det opne som held

det er det hemmelege

alle kjenner til

at bak den fjerne horisonten

veks det fram noko stort

og ukjent – noko skummelt

ingen vil kunne takle aleine

og så er det det opne

som få vil sjå

at framom den fjerne horisonten

finst det ei berging

og utfriing – noko som held

gjennom ukjent terreng

Ei oppmuntring - 2

det er så mange horisontale linjer

å passere;

den første samansmeltinga

den første kryssinga

ut i lyset

orda som fell på plass –

og til slutt

den siste streken

ut i det store, ukjente;

heile vegen

klamrar eg meg fast

til denne eine vertikale linja

som ikkje raknar i stormen

eller knekk under vekta

av alle mine feilsteg

denne linja som startar

akkurat der eg er

og endar i ein annan dimensjon;

forankra i eit kors, ei trone, eit farshjarte

ei sikringslinje å berge seg ut med

når alt anna –

sjølve universet –

har stoppa opp

Tilbake der vi var

ein gong svevde vi

over vatnet

var ikkje jord eller tid,

ein æveleg pust

ein tanke berre

hos Han som ser

og leia oss inn i bildet

som sårbare, fysiske

manifestasjonar av glede;

så vender vi tilbake dit

vi eingong var,

molekyla vil løyse seg opp

og Han som ser

fangar oss i svevet

byggjer alle ting om att i nåde