Alt ein dag

alt kan eg miste
alt, ja det meste
kan smuldrast og sleppast
som støv

alt i ein time
alt, sjølv det tome
må leggjast og løyvast
til ro

sjølv skal eg fare
sjølv, alt må fire
nedover mørket i marka
som mold

alt har eg vunne
alt, vil eg vinne
ein sigerskrans, sjeledans 
oppstodeglans

Håp

tanken om elva
kviler i sjølve elva, 
der draumen om elva oppstod
lenger oppe i dalen

ein gong gjekk du uti straumen
vatnet er blitt ditt liv

tanken om havet
kviler i hjartet av elva,
dit du går på dei svarte dagane
eller når frykta for straumen
grip deg

tanken om møtet mellom elv og hav
kviler i hjartet på mennesket i elva,
er som ei sikringsline
over avgrunnen,
ein tanke som kan lyfte og varme
under vinterisen på overflata

tanken om det som kjem, når elv og menneske møter hav
kviler der hjartet i mennesket er kapsla inn
i desse tynne silketrådane
som sikringslina er spunne av
og kapslar inn det varme, det trygge

let det kvile i seg sjølv
midt i straumen midt i elva
der mennesket drøymer om eit hav
og dei kallar det
håp

Oppover

Inn for landing

Det veldige kanskje

det ukjente, store

som ligg og ventar – der framme

om du finn vegen

gjennom labyrinten

eit mål som glitrar og lokkar

vinkar deg nærare

endå du ikkje ser det, høyrer det

eller veit noko om det

dette veldige kanskje

dette – slottet – på andre sida

der tankane kan finne kvile

for frykta

ein dag legg du båten til kai

dreg inn årene

kjenner kjølen skrape mot tang og skjel

og varmen trengje gjennom frosne klede

og du kjenner deg att;

dette kanskje har du bore

som ein skatt i hjartet

heile vegen til enden av labyrinten

I trygge hender

den som kunne dansa

seg veg

inn i stjernene

til ein melodi

frå eldgamle

røter og mold og vatn,

alt som gir næring

til musikken

i kvar fiber, kvar celle

og let deg strekke deg utover

mot æva –

for så å falle i trygge hender

som tek deg imot,

let deg sveve gjennom rommet

på denne bølgja

av tid

like inn dit

alt har sitt opphav

og du finn deg sjølv

knelande, boblande glad

for ei trone

og dei milde auga

ynskjer deg velkommen heim

Oppstoda av kroppen

Eg trur på oppstoda
av kroppen, mitt skrøpelege telt
reist i kjærleik
til eit tempel, innvigd og heilag

Eg trur på oppstoda
av kroppen, mine ustadige atom
sirkulerande i bane
rundt alt anna enn det heilage

Eg trur på oppstoda
av kroppen, min vesle bustad
mitt korte sekund av æva
Ein dag skal den byggjast på ny

Eg trur på oppstoda
av kroppen, eit omvendt fall
frå jorda, som ein eksplosjon i revers
tilbake til det dei kalla “meg”

Eg trur på oppstoda
av kroppen, ein evig restaurasjon
med presise mål: Ein heilag Gud
som byggjer sitt barn på ny

Eg trur på oppstoda
av kroppen, eit nytt liv
ein ny bustad, så annleis enn denne
og fundamentalt betre

Eg trur på oppstoda
av kroppen, min kropp
min evige kropp, bygd av jord
frå Guds eigen hage