Vern flammen

hald rundt den vesle flammen,
vakt den for vind og storm og regn

gje brensel, gje luft, gje varme!
til flammen som brenn i hjartet

løft den opp
set den høgt


la den skine i auga!
men vakt deg for vinternattssnøfallet
som i alle mørke timar
trugar med kvelande omsorg
for dette fargerike det ikkje kan tole

-

ikkje la deg bøye, ikkje la deg dytte ut
men hald rundt den vesle flammen
så han ikkje sloknar

 

Dei andre

 

nokon som kjem

imot 

i mørket

med frontlykter mot hjartet ditt

som eit siste håp

anten det å miste alt og gå under

eller satse på ny

og det er ikkje noko val,

for hjartet kjem ikkje aleine

 

det bur så mange der inne

og alle må reddast, alle må

få vekse

kjenne varmen frå lys

som har anna å tilby

enn hylet frå fallande død 

Flytteklar

huset skal rase

grunnmuren smuldre bort

urskogen ta over arealet

gro nye tre til nye plankar

 

rom for rom dett saman

trass solide konstruksjonar,

her slepp ingenting unna

tida et seg gjennom alle hindringar

 

det er ingenting gale med arkitekturen

eller korleis huset er reist

det er enkel termodynamikk

og tyngdekraft

 

dagen vil komme, eg veit ikkje når

og ingenting får eg ta med

når eg flyttar ut

og vekk

 

Kodearm

i mørket veks frøet til eit tre,

strekkjer sine tynne trådar gjennom molda

lenge før me kan sjå teikn til liv i lyset

så sprekk skalet, og det som lever

trengjer ut og leitar seg fram

til ein stad det kan puste inn og ut

og få næring til alt dette som skal svaie i vinden

etter sin eigen plan

gøymd i frøet

det er sjølve livet som vaknar,

sjølve det som gjer at verda er som ho er

og at ingen av oss, endå

har gløymt korleis fargen grøn ser ut

og frøet murrar fornøgd i draumen

om alt det som snart skal skje

om det berre finn jord og vatn

og får vekse sine koda armar

i fred

Eksistens er endring

alle ting er så sjeldne --

berre ein gong

finst dei,

eit einaste sekund

av æva

før atoma skalar av

og alt endrar seg

til noko nytt

som aldri før har vore

og det som var

kjem aldri att

I byen

viss du aldri, eit lite sekund, er i tvil
om du vert sett, om tida er knapp
og går gjennom byens gater med stil
eit svinsande sus i kvart hjarteklapp;
smiler ditt innfule smil for kvar mil
og klatrar med andre sin lengsel som trapp
då smeltar de saman; til tonar og notar; ein sang
som asfalt, som murpuss, som klokkerein klingande klang

Eit lukkeleg liv

så var det kaptein smile-bill
- ein pirat
ingen no har kjennskap til

han arva eit skip
og ei kiste med gull 
gøymt i byssa

denne vart brukt
med måtehalds vit, 
medan sjømannen
verdshava kryssa

voggande bølgjer
utanfor alle konfliktar --

den dagen han gjekk 
           over ripa
på siste ferd
var kista tom
- brukt til å koste eit lukkeleg liv

ingen kart låg att
til jegerar
med nase for skatt -

--

velsigna smile-bill, sa folk
om han berre hadde fått 
fred for svikarars dolk
var det slik      det ville gått -

Alt ein dag

alt kan eg miste
alt, ja det meste
kan smuldrast og sleppast
som støv

alt i ein time
alt, sjølv det tome
må leggjast og løyvast
til ro

sjølv skal eg fare
sjølv, alt må fire
nedover mørket i marka
som mold

alt har eg vunne
alt, vil eg vinne
ein sigerskrans, sjeledans 
oppstodeglans

I ein tråd

du, som har vore eit rop
så lenge havet har slipt steinar glatte

så lenge sola
har gitt varme til dei skjøre stenglane
under løvetannmanken

og eg
som ikkje klarar å ta unna all stilla,
skyflar og skyflar
og så kjem det rennande meir

ein vegg av bølgjer og sollys og stille
byggjer seg opp langs horisonten

trengjer verda saman   -   pressar alt innover
til alt vert kjerne, alt vert sentrum

i eit liv som endå heng i ein tråd

endå
har  noko å rope
tilbake

Frk Thå ryddar etter seg

sakte tok ho av seg
den eine foten

la den på nedste hylla
i garderobeskapet

i hylla over
la ho den andre foten

så fulgte armane,
ei hylle til kvar

til sist la ho torsoen på nest øvste hylla
og hovudet heilt oppe

lett gløtta ho på auga,
let dei gli over rommet

før ho lukka døra
og seg sjølv inne
i mørket 

Alt me har

lysa i vindauga
fortel om ein kveld i emning,
ei natt som kjem

frå mørket i gata utanfor
kan me stirre inn
i dei opplyste romma

sjå alt som er vårt
plassert mellom veggane,
ei samling av kulissar

dette er vårt teater
her kan me flyte fritt
og improvisere replikkar --

lysa er på
og me ser inn  -  så merkeleg det er!
å stå her og smile

hendene om kvarandre
kropp mot kropp, saman
er det einaste me har og vil ha

Den store lengten

Den tomme krossen

eg snur kikkerten andre vegen

ser bakover i tida

mot horisontane vi passerte –

kor mykje lettare det er å sjå

            vegen og samanhengen

denne vegen

i lyset frå solstrålane

som streifar den tomme gravveggen

skimtar eg skuggen av ein kross

det er ikkje lenger tårer som dimmar synet

eller den svarte sorga

som fyller hjartet

denne vegen, bakover

ser eg samanhengen

og tapet er omsnudd til siger

Jeger jeger

det er ei stille banking rett under huda, fingeren på avtrekkaren, løpet retta mot dyret i skogkanten, auget i siktet, skogen ligg stille, berre ei stille blafring i dei siste lauva – dei som vart gløymt av hausten og oversett av vinteren, dei einslege, einsame siste

auget dirrar ørlite, huda rundt kviler mjukt mot kikkertsiktet, fingeren er krumma om den siste skiljelinja mellom liv og død – her ligg makta i verda, i valet mellom dei ørsmå nervesignala frå hjernen, anten stramme, trekkje, la døden flyte som ei elv over marka og inn i det framande livet, eller slappe av, la fingeren bli retta ut – kjenne livet i eigne årer renne rundt i dei tynne motorvegane frå hjartet

der startar livet, der sluttar det, alt som ligg mellom er midlertidige resonnement –

så er dei to i denne stunda, eller tre – jegeren som ventar, jegeren som ikkje veit og hjartet, som så ofte går sine eigne vegar og må styrast inn dit der det naturlege livet lever – kanskje er det i denne stunda at livet er mest verkeleg, og om jegeren let løpet falle og ser den framande kroppen tusle inn i den store skogen – som om ingenting stod på spel – vil sjølve livet endre farge

det er dette det handlar, det å vere menneske – det er vala som avgjer kven vi er –