Kodearm

i mørket veks frøet til eit tre,

strekkjer sine tynne trådar gjennom molda

lenge før me kan sjå teikn til liv i lyset

så sprekk skalet, og det som lever

trengjer ut og leitar seg fram

til ein stad det kan puste inn og ut

og få næring til alt dette som skal svaie i vinden

etter sin eigen plan

gøymd i frøet

det er sjølve livet som vaknar,

sjølve det som gjer at verda er som ho er

og at ingen av oss, endå

har gløymt korleis fargen grøn ser ut

og frøet murrar fornøgd i draumen

om alt det som snart skal skje

om det berre finn jord og vatn

og får vekse sine koda armar

i fred