Eit det blir eit det, men når

når blir treet eit tre -

når kan vatnet me væter jorda med

og den svarte molda me legg frøet i 

bli rekna som ein faktor for ei spire som skal gro

 

når vert spira ei spire,

kva bur i frøet

som me ikkje kjenner -

 

eg plukkar eit frø frå solsikka

og held det i handflata mi,

undrar;

vert du ei rose, du vesle frø

eller ein tiger?

kan du bli eit grantre

om eg berre vatnar deg nok

 

eller vert du ei solsikke

sidan det er det som ligg nedkoda

i dine inste, hemmelege rom --

 

 

Kodearm

i mørket veks frøet til eit tre,

strekkjer sine tynne trådar gjennom molda

lenge før me kan sjå teikn til liv i lyset

så sprekk skalet, og det som lever

trengjer ut og leitar seg fram

til ein stad det kan puste inn og ut

og få næring til alt dette som skal svaie i vinden

etter sin eigen plan

gøymd i frøet

det er sjølve livet som vaknar,

sjølve det som gjer at verda er som ho er

og at ingen av oss, endå

har gløymt korleis fargen grøn ser ut

og frøet murrar fornøgd i draumen

om alt det som snart skal skje

om det berre finn jord og vatn

og får vekse sine koda armar

i fred

Elden

tonane strekk seg
som flammande eld
gjennom skogar og fjell;

den vågale fuglen syng
sjelfulle songar
når dagane lir imot kveld -

ein vinter skal svinne
og kulda forgå
før lengten får røter og feste

musikken er frøa
og håpet skal gro
som blomar - og knoppar skal breste!

Det falt eit tre i skogen

i mange lange vintrar

stod treet her og bøygde seg

for vindane og stormane

og lagra sine bilete

av regn og snø og sol

i mange lange vårar

spira håpet stille fram

til myriadane av fuglar her

på treets mange greiner

song ein song om livet sjølv

i mange lange somrar

strøymde sola over barken

i ein dans for varme dagar

fylt med spirande yrande liv

og bekymringslaus glede

i mange lange haustar

gjekk ei stille mumling gjennom skogen

om førebuing, fellesskap

og korleis alt skal vernast

gjennom kalde mørke tider

for i mange lange år

var det slik det var i skogen,

men så – ein dag – eit kort sekund

i motordur og skarpe hogg

falt treet, gleda, håpet

og slik er lærdomen i verda,

slik er kunnskapen vi har:

at alt du bygde opp og fram

kan falle ned, bli trampa på

og knust i eitt sekund


(Weekend in b&w)

Vekst

alt nytt

begynner

i smerte

alt det

som i dag

er vakkert

vart ein gong

henta ut

frå oskegrå fjell

brunsvidd mold

mørke vatn;

anonyme stader

der smerta

har foredla

det kvardagslege

til skinande

perler

(Black & white wednesday, Wednesday around the world)

Barnet som går

kan du stoppe regnet,

la steinane rulle oppoverbakke

og graset krype attende

i frøet –

kan du stå imot fossefallet,

få ein katt til å gå baklengs

når han ikkje vil, kan du

knuse ein diamant –

leggje hendene rundt sola

og dra den ut av bane,

kan du slokke min brennande

kjærleik til barnet –

som går sine prøvande steg

ut i verda, forsiktig

litt lenger vekk frå meg,

med stadig fastare grep

om hjartet mitt –

(Søndagstema i farge og s/k)

Plant deg

kom plant deg

ut av deg sjølv

du rådlause sjel,

her vil stjernene vatne

med tårer

og dagen trakke ømt

på bare føter

over forsiktig tilklappa jord –

kom plant deg

ut av frykt og gru,

la oss stryke mjuke hender

over dine blad

puste nyvaska luft

gjennom lengt, gjennom tårer

til vi kjem ut på andre sida

som ruvande tre

klare for verda