Eit pauseslag

me rettar hendene til begge sider
handflatene i ei bydande rørsle;
stoppar trafikken
momentant   -   vent litt
på vidare signal,
her skjer noko viktig -

så går me mot kvarandre,
kryssar vegen
med auga hekta saman

lyfter vekta av verda
for det er dette som er ned;
definisjonar me ikkje forstår
og ikkje kan hanskast med

eit sekund, ein time, eit år
inga tid har meining
så lenge hjartet er der det skal vere
og du veit at alt du ser
er noko som ein dag går under

så er det noko som brest,
lydane tek seg opp att
og trafikken susar forbi på kvar side ...

nasetipp mot nasetipp
i ei verd som ikkje veit om oss,
og dette er alt me veit

Plant deg

kom plant deg

ut av deg sjølv

du rådlause sjel,

her vil stjernene vatne

med tårer

og dagen trakke ømt

på bare føter

over forsiktig tilklappa jord –

kom plant deg

ut av frykt og gru,

la oss stryke mjuke hender

over dine blad

puste nyvaska luft

gjennom lengt, gjennom tårer

til vi kjem ut på andre sida

som ruvande tre

klare for verda

Treet

det veks eit tre

bak framande horisontar

dette treet skal du klatre i,

du skal svinge deg opp i greinene

få eit overblikk over verda

som du aldri før har sett

sitte på ei grein, svinge med beina,

kjenne at det er noko anna, noko nytt

så annleis enn dine grå bakgater, dine gjeremål

dine må og bør og skal og viss og om og men

for det er dette som er det verkelege livet,

det er dette du skal gripe tak i, med heile deg

og aldri -

aldri, aldri sleppe taket

Komma

Eg pustar ut,

ser lyset forsvinne

som ei støvsky

bak horisonten

landet ligg aude,

landet ligg stille

det er som verda

trekk pusten på ny

 

og det vesle mellomrommet

- ventetida -

då alle auge er svarte og opne,

strekk seg over eit juv

blinkar lurt

kviskrar

eg kjem tilbake

om litt

(Fototriss)