Hjartetsunami

ringar i vatnet

etter alle tårer som falt

frå auga bak auga

større og større ringar

tsunamibølgjer

over hjarterøtene

ingen veit kor langt

inn på dei aude områda

vatnet når

inn dit ingen ord

har markert sine lydar

eller sett sine spor

før no

Skyte skyer med kanon

desse skyene
seier du
alle desse skyene
kviskrar du
ser på skyene med mørke auge

eg svevar rundt deg
ein satellitt i bane
rundt sitt fjerne mål

bles mot skyene
held fram hendene
og tek imot tårene
frå auga dine

samlar dei saman
men ser dei forsvinne
fordampar
dannar nye skyer

eg snurrar vidare
ynskjer å trøyste
men du gret og gret
og skyene vert mørkare og mørkare

det finst inga dør
ut frå dette rommet

Hemmeleg i auga

eg legg ansiktet ned på papiret
teiknar rundt det
med vassfast tusj

teiknar store runde auge
munnen som ein strek

så kan eg begynne å fylle forma
med tårer

det vil uansett ikkje flyte utanfor,
demninga vil halde

endå kor mykje eg skulle ynskje
noko kunne bryte det hemmelege;
 
at eg hadde latt eit lite strekke 
vere utstreka

Det blinde regnet #9

Det blinde regnet #1

Ei tåre

det kom noko brått

dette – då orda fall

og hjartet fall

og eg

fall på kne, med spørsmåla

som ein panikkslagen flokk

mot strupen

og du

og ryggen din

og korleis forsvinningspunktet

vart mindre og mindre

mot horisontlinja –

berre ei tåre

ei einsam elv over kinnet

er att som vitne

om det som var eit vi

Weep

(Haiku horizons)

Plant deg

kom plant deg

ut av deg sjølv

du rådlause sjel,

her vil stjernene vatne

med tårer

og dagen trakke ømt

på bare føter

over forsiktig tilklappa jord –

kom plant deg

ut av frykt og gru,

la oss stryke mjuke hender

over dine blad

puste nyvaska luft

gjennom lengt, gjennom tårer

til vi kjem ut på andre sida

som ruvande tre

klare for verda

Bøn frå eit knust hjarte

Gud, eg er tom for tårer
Hjartet mitt er uthola
Vridd og knust
Det er ingenting att
som eg kan halde tak i

Gud, hald meg du
Løft meg opp, trøyst meg
Alle mine tårer er runne
i sanden
No har eg berre lengten tilbake

Hald meg fast
For eg klarar ikkje halde meg oppe sjølv

Sorg

triste ustoppelege

rennande tårer

fuktar kinn

fyller tankar

om trøyst

eller lindring

den djupe

utømmelege brønnen

renn over

reinsar knuste

sundslegne hjarta

sakte bankande

mot den

store tomheita

vatnet vaskar

over sorga

og gjer

den litt

meir leveleg

men vaskar

den ikkje vekk