Hjartetsunami

ringar i vatnet

etter alle tårer som falt

frå auga bak auga

større og større ringar

tsunamibølgjer

over hjarterøtene

ingen veit kor langt

inn på dei aude områda

vatnet når

inn dit ingen ord

har markert sine lydar

eller sett sine spor

før no

Dunlett song

tole det må du
lyden seier me av vatn
mot riper ikkje delte

sjølv lengten fotfestemistar tak
under sjølvdisiplin og tunge åk
morgonlyset du badar

du vakker som blomar veks
finn kjærleiken ankerfeste grep
mot auge hand hud og me

er eit lodd stigande
vide vatn kan romme djupet

og handa toler du strekt
mot hjartet i vatnet
me er her kviskrande i mørket

dunlett
så dunlett
over deg og meg

Hud som brenn

verda kler på seg mai,
sveipar seg i grøne skot
og solfylte flekkar

let seg senke ned i det blå,
eit djupdykk i eigne håp, eigne draumar --

på djupet, der pusten ikkje kan trekkast
og lengt er ein kapsel å bu i

så bryt ein overflata
sug til seg alt verda har å by på
og ler mot varmen i sola

slik møter eg denne dagen
slik vaknar eg og går ut på det spirande graset
med berre føter og hud som brenn
etter deg

Heilt til kjelda

er det vatn alt dette
spør eg
vassar over golva i katedralen
heilt fram til alteret,
ser meg attende, ser rundt
på alle som kjem vassande saman med meg
på sidene
inn frå alle slag dører og portar

eg som har fulgt den vesle bekken
frå eg kom over den og heile vegen
opp mot dette fjellet
og denne katedralen

heile vegen lenger opp

til eg steig inn i det strålande lyset 
og såg kjelda spreie seg ut
over heile verda

søsken på vandring
mot det same alteret
der lammet, som liknar ei løve
tek imot med opne armar

I denne straumen

i denne straumen

av flytande håp

er orda

det faste fjellet

leier vatnet dit det trengs

gjennom kupert terreng

frå kjelder utanfor

vår forstand

Fuglen #7

Vårens små diamantar

Det mørke

skjult i djupet

vernar det mørke, ukjente

sine løyndomar

våre stirrande auge

forstår ikkje det vi ser

for vi kan berre sjå og sjå

og ikkje fatte

at undergangen kan komme

på denne måten

at det mørke vatnet

kan knuse og øydeleggje

draumane, håpet, songen

berre ved å vere der,

som eit mørkt forsvinningspunkt

bak det tynne sløret

vi tenkjer er solide murar –

Refleksjonar

vatnet glitrar

av refleksjonar

frå levd liv

alt det vi bygde

i vårleg optimisme

alt det vi såg ferdig

og kjente glede ved

djupt i hjartet

alt det vi hadde venta på

som ein dag stod verkeleg

framfor oss –

no er alt dette glidd vekk,

det går i eitt med tankane

og inntrykka

frå det vi kallar kvardag

kanskje er det gløymt, gøymt,

unyttige reisverk

i den nye tida –

men vatnet glitrar

av tusen refleksjonar

frå levd liv