I denne straumen

i denne straumen

av flytande håp

er orda

det faste fjellet

leier vatnet dit det trengs

gjennom kupert terreng

frå kjelder utanfor

vår forstand

Kjeldene #6

handa grip pennen fører den

over ark etter ark etter ark

ei uendeleg rekke med ord

namn

ansikt

kvervlande straumar DNA

kodar for meg kodar for deg

kodar for alle dei skapte

og alle står der

teikna ned

på hjarteveggen opphavsstaden

kjelda til alle kjelder

Kjeldene #5

dei spør
kor er du frå
kva for vegar har du gått
for å komme hit

ensar ikkje røtene mine
eller sine eigne
ser ikkje vegen dei sjølve har gått

korleis alt strekk seg
mot eit einaste punkt langt vekke
der kjeldene har sitt opphav
og alt som er vart til

kor er du på veg
spør dei
ser med opne auge
mot dei framande horisontane

eg peiker attende
dit kjeldene har sitt opphav
dit
skal eg

Kjeldene #1

eg høyrer slaga

frå tunge fjerne klokker

som ord skrivne i stein

byen ligg taus under morgondisen

let sollyset leike

finne nye vegar gjennom gatene

strekk seg breiar seg veltar seg ut

berggrunnen dirrar

tyngda av tunge fjerne klokker

er ei visse noko sjølvsagt

ingen er som dei var

utan byen

nye kjelder har vella fram