Den riktige sida av sommar

det er den riktige sida av sommar
vrangsida snudd på vranga
slik at hjartet får puste
og føtene står og trippar i nydusja grus

her bryt livet overflata
og svevar opp frå vatnet
durar som eit sjøfly
langs solstrålane over senga

landskapet opnar seg - det var tunge dører!
og no er dei ikkje berre opne
men vekksmuldra og knuste

ingenting kan stoppe oss no
vegen fører berre framover
og dagane ligg ubrukte i glatt innpakningspapir med sløyfe,
klare for dine ivrige
barnehender

Det er ikkje farleg!

ein stein som fell frå eit fjell
er ikkje farleg,
det frie fallet nedover stupet
og eit djupt drønn
når stein møter stein

det er ikkje farleg

fleire steinar vert med, renn saman
i venskapleg kappestrid
over tuer og jord - som vert med
og du står og ser på og veit
det er ikkje farleg

heile raset buldrar nedover fjellsida no
og røyken veltar gjennom skogen under
snart brekk trea som fyrstikker
og røtene vert kasta rundt og rundt 
og raset er blitt eit rasande tog av tore

det er endå ei eng mellom deg og raset
så det er ikkje farleg
det er ikkje det, steinar som renn
i eit brølande kor er ikkje farlege

først når bakken rundt deg løyser seg opp
og jorda sklir ut
og dei første steinane smell i bakken rundt deg
og du sjølv er midt i raset
er det farleg

og for seint

Nytt spel

Skyte skyer med kanon

desse skyene
seier du
alle desse skyene
kviskrar du
ser på skyene med mørke auge

eg svevar rundt deg
ein satellitt i bane
rundt sitt fjerne mål

bles mot skyene
held fram hendene
og tek imot tårene
frå auga dine

samlar dei saman
men ser dei forsvinne
fordampar
dannar nye skyer

eg snurrar vidare
ynskjer å trøyste
men du gret og gret
og skyene vert mørkare og mørkare

det finst inga dør
ut frå dette rommet

Dunlett song

tole det må du
lyden seier me av vatn
mot riper ikkje delte

sjølv lengten fotfestemistar tak
under sjølvdisiplin og tunge åk
morgonlyset du badar

du vakker som blomar veks
finn kjærleiken ankerfeste grep
mot auge hand hud og me

er eit lodd stigande
vide vatn kan romme djupet

og handa toler du strekt
mot hjartet i vatnet
me er her kviskrande i mørket

dunlett
så dunlett
over deg og meg

Mot ei overflate

føter som går andre vegar
gjennom stille bygater,
vender tilbake
til utgangspunktet

hoppar over pyttar
utvida til djupe sjøar;
ein hai svingar dovent
gjennom gågata

hus som krympar, trekk saman
og bles seg opp att,
pustar skyer av damp
mot den nattsvarte himmelen

sola er ikkje lenger rund
månen syng ikkje lenger
over ulvehyla

dei dansande føtene
står stille, auga letne att
eg kyssar deg med fjørlett berøring

hud som tinar, sol som står opp
ein ny dag stig fram
med eit geisp

Til det er tomt

sakte renn sollyset
nedover fjellsider, utover fjorden

legg seg som eit teppe over bygda,
og fortset å renne
heilt til alt er tomt
og sola går ned for teljing
og ut til lading -
         gjer seg klar
til ein ny dag
med si uttømande, sjølvoppofrande
velsigning

Luft over luft

ord over tunge
luft gjennom luft

bølgje mot strand
som slag mot hammar

ei rørsle - kjenn!
noko skjer --

ord over øyre
luft gjennom sinn

dominobrikker som fell
fordi me er to

Alt me veit

så raske straumar
og understraumar
me aldri får sjå

eit glimt av æva
i kvar drope

lyset glimtar som diamantar
ei hand held ei klokke i vater
visarar i nye akselerasjonar
gjennom auga

straumar av blod i årene
- me lever

det er alt me veit

Lyse i fråvær

det ville i deg
brenn
som flammande logar
over det store havet

du vil kjempe det gjennom
leie det fram
til sin rette plass

vere den som rettar opp
reddar, plukkar saman
byggjer
held

strekk armane mot alle båtane
men i møte med vatnet
sløkker elden -

berre i det kalde fråværet
kan du lyse mot natta,
ei smerte 
du kan bere

fordi du må

Resept

ingen kjenner innsida
av den andre si lengt,
lukta av redsle som heng til tørk

dagar med sol i strenge porsjonar,
regn i millimeterbeger
på ei hylle

netter med skriket frå ein nattergal
om att og om att
som eit lydspor i loop

ingen kjenner utsida
av det som berre vidar seg ut 
i det tomme verdsrommet, det som vaknar
først når du har gitt opp --

det fulle volumet av ein regndråpe,
med plass til alt du veit
og alt du burde vite

Ikkje-val

ikkje alt kan du velje, 
men noko kan du sjå, eller ville sjå
om du vil

som å vilje få det store glimtet
du alltid søker etter
om du søker litt til

der det er mogleg å søke, vere søkande
etter glimtet av eit glimt,
eit lys over andre lys 

gå dei vegane som fører dit
og sjølv vere eit glimt i andre sine auge

velje det du vel
med omhu -- ikkje late som du er mett
før natta er så svart
at du berre har ein sans att

nei, du kan ikkje velje alt
men du kan vere og du kan gå
og du kan velje å velje
ein gong til

Det som finst

ingen høyrde pusten
såg lysglimtet i den skinande pelsen
såg klør --
kjente den stille vibrasjonen i bakken
under dei første stega

ingen kjente lukta
av dyret som forsvann i underskogen
for så lenge sidan

noko finst
ei urforteljing for kvart atom
utanfor mine eigne grenser

18. mai 2020

i dag ligg ispinnar nakne
blant reiler som no står still
men nettopp i denne timen
kan me nok klare ein til

der stig ein song over hagen
håpande i sitt språk
skjønt, nynna med smale lepper
for is-mas på måndag = bråk

Fridomsarv

me held flagget
med korsmerket
i veivande hender

ser at noko er større
enn oss sjølve,
endå me ser det frå ulike vinklar

kjenner takksemda
for ein fridom me har arva,
ei glede som ei gåve
frå tidlegare tider

kjenner jubelen
djupt i dei indre magmastraumane,
som eit fundament
for alle andre kvardagar

Våre konstruksjonar

det er meg du snakkar til, eg som høyrer
harmonerer alle høyrsletonane 
med mi indre verd - metafysiske utgåver
av den verda eg ville vere i
om alt hadde vore på mine måtar

du som snakkar, du som konstruerer dine ideal
som usynlege bilete omgjort til lyd
i det store rommet mellom atoma
går desse bølgjene som dansande dansarar
inn i hovudet - ein rekonstruksjon bygd i tornado

alle bitane fell på plass, passar inn i spelet
men alltid annleis enn alle gongar før
og alle gongar sidan
ei slags nullstilling i forhold til notida
som ingen kan sleppe unna

så eg
stoppar

du stoppar
ser på meg
eg på deg

samanliknar desse våre bygningar
desse våre byar og land
og let dei kryssande grensene
bli ein felles stad å kalle heime

Pust mot kinn

auge bak veggar av glas
fottrinn i grus, ein knusande lyd
knapt høyrbar

ein pust
mot eit kinn
opne auge
i forventing

noko meir
vil kome
hjartet kan kjenne det

at tida strekk seg
at verda opnar seg
at blomar blømer
nett når dei skal

og pust møter pust
varmt mot varmt
ein front på veg inn mot hjartet,
flyttar inn, fyller plassen

kor du aldri må gå --
grip det, hald det, ikkje slepp det
nei, aldri!

Snart stoggar heisen

snart stoggar heisen
tenkjer me,
susar gjennom galaksar
på veg oppover

alltid oppover

snart stansar den
og me må av
snart

tenkjer me, og kjenner
gravitasjonskreftene
dytte oss unna

i fritt fall
stig heisen
og me lener oss mot kvarandre
kjenner farten
som ei glede i blodet
endå går det oppover

endå er me med --

Gløymde

gløymde det mørke vatnet

gløymde snøfillene i virvlande dans

gløymde stålblank is over store djup

gløymde kulda sine skrapande klør over huda

steig inn gjennom ei dør

kjende varmen, såg fargane, høyrde musikken

gløymde alt som var 

Krigen som forma hjartet

sverdkant mot sverdkant,
dei skarpe kantane
mot kvarandre sin strupe

her vert orda tøygde og slipte
bretta og forma
demonterte og sette saman

den skarpe kanten rispar i huda
dreg ei tynn stripe av blod
over arket

ingen slepp unna
når sverdet vert svinga
med eit susande slag
i store sirklar 

Det dansande huset

dørene skrik på hengslene
karmane knirkar i vinden
veggane bølgjer, taket svaiar
golva syng ein eldgamal song

huset dansar
aleine
i forsommarnatta

utanfor blømer blomane
lenger borte bøyer trea seg innover
dannar ein knudrete mur

hit inn
kan ingen menneske komme
no lenger

det dansande huset
er trygt forvart
i skogen si hemmelege eventyrverd

Trasse stengsler

viss
du
seier
ja

kunne
me
halde
hendene
saman

sjå
langt
over
vatnet

framover
langs
visarar
på
veg
mot
morgongryet

medan
verda
søv
ristar 
av
seg 
støv

frå dagar utan rørsle, dagar utan lys
dagar utan nokon som ryddar opp
og tek ansvar, men me, me går på
med hendene saman, trassar smerter
trassar stengsler, går over alle hinder
på veg mot ein betre morgondag

viss
du 
seier
ja
når
utfordringa
kjem

Fjerde

denne kulda

hesten som dreg vogna

motoren som dyttar flyet

endå lenger opp i atmosfæren

der sjela finn respirasjonen vanskeleg

avstanden frå golv til tak

er den dobbelte

av det som står i pakningsvedlegget

eg legg meg ned på teppet

let meg føre utover balkongen

ser verda frå fjerde etasje

alt her oppe

er slik dei sa det ikkje ville vere