Lyse i fråvær

det ville i deg
brenn
som flammande logar
over det store havet

du vil kjempe det gjennom
leie det fram
til sin rette plass

vere den som rettar opp
reddar, plukkar saman
byggjer
held

strekk armane mot alle båtane
men i møte med vatnet
sløkker elden -

berre i det kalde fråværet
kan du lyse mot natta,
ei smerte 
du kan bere

fordi du må

Vaktarane

ho vaktar blomane,
vatnar med omtanke
i kvar dråpe
vatnar med kjærleik
til
kanskje ikkje blomane
først og fremst,
men til mormor
som gir slike kjekke oppgåver
og tiltrur ei lita sjel
ei vaktteneste i hagen -

han vaktar fjorden,
ser kvar båt, kvar bølgje
som passerer
og har passert
dei siste hundre åra

der står han
upåverka av vær og vind,
vaktar sin bit av verda
utan tanke for kva som elles måtte skje
i verda,
eller kven som kjem 
eller kven som går
andre stadar

han vaktar fjorden
kvar båt, kvar bølgje
med iskaldt hjarte
og streng konsentrasjon

ein stille vaktar
bak gitter og glas,
komfortabel i sin jamne temperatur,
ser sin søsken
der ute i kulda
skjelve i haustvinden
tyngde av vintermørket,
men også håpefulle i vårsola
og sprudlande glade
når sommarsola varmar og blomane sprett -

her inne
bak gitter og glas
så komfortabelt
og forutsigbart;
ingen nedturar
men heller ingen
overraskande gleder


(Good, random, fun v. 32 og Our world tuesday)