Sporlys

eit gult skimmer ligg att

etter sola si bane

over himmelen

som sporlys

for oss som lengtar tilbake

til dei lange nettene

og lyse latteren

over jordbærskåla

sporlys, minneveg

for draumar

i revers

Treng ikkje namn

ein treng ikkje vite namnet på alt

for å elske det

til dømes desse lauva

som endå er grøne, endå vitalt

blafrande glede jubelsommar

over skogbotnen

snart endrar alt karakter

og noko fell

dalar mot det som ein gong var avgrunn

no ei seng

til kvile

mot vinteren

ein død

for det som var glede

senker stilla som ei nål

me alle trakkar på

og endå kjenner eg ikkje namnet

på lauvdanssongen

men eg elskar den likevel

Sol går ned

kor ofte kan sykkelen smelte

inn i asfalten

smelte fast med eiker sprikande

mot ein blå himmel

i sommarsol, oversvømt

av sommarfuglar, vind

i kvar einaste løvetannkrone

mellom plenen og vegen

her smeltar sykkelen igjen

tenkjer me, kastar med hovudet

legg nye kotelettar på grillen

smiler til klokka

medan hjulet endå snurrar, sprutar

asfalt utover jordet

kastar sirkulerande skuggar

oppi ein hatt

og set den på hovudet

let verda fortsetje sin eigen sjø

med oss som blindpassasjer

under smelta plastikk

der hjulet grev seg ned i mold

og går i eitt

med ein raudnande kveldshimmel

er dette sommar

kviskrar me,

trør ein runde til

før grillen vert kald

Sommarprat

ein traktor som

ser ut som ein hest

kjem rullande over

diamantjordet

set seg til å prate

om Putin og Trump

og alle som ikkje var med

å luke i potetåkeren

då sjansen baud seg

eg klatrar høgare opp i eika,

finn meg ei grein

eg kan henge opp ned frå

medan sola er oppe,

gjer meg klar for mørket

ser sauene gli forbi på vinden

gjennom graset over meg,

tel dei

et dei

plantar nye

i fura bak traktoren

og alt saman skjer

der det oppstår

bak auga

Ei tid som var

store sirklar av metall

rundt det som ein gong var eit liv

utan frykt

no sperra inne

bak gullfarga gitterstenger, kjetting

i stramme løkker

hjartet heng endå fritt

auga fangar inn sommarfargar

alle lydar får dobbel botn

og bak det heile

denne stille tikkinga frå ei klokke

ufrivillig plassert i tette ankelband

ein lyd frå ei tid som var,

eit drag mot ei sommarstille

alle fibrar i kroppen vert trekt mot

og me veit

det er det

som er heime

Gullregn

spyd frå glitrande skyer,

gullregn

gjennom sommarluft

her spring me fram

auga feste på horisontlinja

havet ventar, havet brusar

havet lokkar med sine blå bølgjer

langt der framme

ved verdas ende

me spring fram

gjennom glitrande gullregn

til eit ventande hav

og hjartet fyller ut tomromma

etter dropar som har falt

auga som spyd

i sommarlufta

Den riktige sida av sommar

det er den riktige sida av sommar
vrangsida snudd på vranga
slik at hjartet får puste
og føtene står og trippar i nydusja grus

her bryt livet overflata
og svevar opp frå vatnet
durar som eit sjøfly
langs solstrålane over senga

landskapet opnar seg - det var tunge dører!
og no er dei ikkje berre opne
men vekksmuldra og knuste

ingenting kan stoppe oss no
vegen fører berre framover
og dagane ligg ubrukte i glatt innpakningspapir med sløyfe,
klare for dine ivrige
barnehender

Gløymde

gløymde det mørke vatnet

gløymde snøfillene i virvlande dans

gløymde stålblank is over store djup

gløymde kulda sine skrapande klør over huda

steig inn gjennom ei dør

kjende varmen, såg fargane, høyrde musikken

gløymde alt som var 

Dei som ventar

kanskje såg du løvetanndansen
i den milde brisen
ei stille sommarnatt

under snøen
ligg minna gøymt,
som eit teaterstykke utan regissør

ventar på nye vindar,
at nokon skal dra teppet til side
og orkesteret spele opp på ny

Sommaren ventar

Noko var innom

kanskje kan me knuse

denne draumen

at noko verkeleg var der;

            at der var ein sommar

            at der var        noko

nytt, som liksom passa inn

endå me ikkje visste kva det var

kanskje kan me knuse draumen

og viske ut minnet –

men kvar celle i kroppen        vil hugse

Noko som er borte

Soleiebarn #18

fantastiske lyse sommarminne

etter dagar med strålande refleksjon –

huda har absorbert all varmen

og auga sendt strålane vidare

frå menneske til menneske

til vi strålar saman under sola

som eit fellesskap

av andrehandskjelder

kor vi solar oss i dette

at vi ikkje går i eiga kraft,

men speglar lyset

frå ei større kjelde