ein treng ikkje vite namnet på alt
for å elske det
til dømes desse lauva
som endå er grøne, endå vitalt
blafrande glede jubelsommar
over skogbotnen
snart endrar alt karakter
og noko fell
dalar mot det som ein gong var avgrunn
no ei seng
til kvile
mot vinteren
ein død
for det som var glede
senker stilla som ei nål
me alle trakkar på
og endå kjenner eg ikkje namnet
på lauvdanssongen
men eg elskar den likevel
