Skuggedyr

skuggen av dyret

kviler

på veggen framfor meg,

dei kvasse klørne har laga djupe sår

i murveggen,

noko renn over steinane og ned

utover gata som ei elv ein bodskap

om det umedvitne møtet mellom meg

og denne skuggen og kor det vil ende

om eg ryggar sakte vekk som ein tango

for skuggen min og meg

skuggen er blind

med auga fastskrudde på måneoverflata;

kan du sjå oss

er me borte

 

Treng ikkje namn

ein treng ikkje vite namnet på alt

for å elske det

til dømes desse lauva

som endå er grøne, endå vitalt

blafrande glede jubelsommar

over skogbotnen

snart endrar alt karakter

og noko fell

dalar mot det som ein gong var avgrunn

no ei seng

til kvile

mot vinteren

ein død

for det som var glede

senker stilla som ei nål

me alle trakkar på

og endå kjenner eg ikkje namnet

på lauvdanssongen

men eg elskar den likevel

Livet som ein pust

livet som eit pust

blafrar gjennom friske vårskot

leikar seg i skuggane og lyset

frå ei sol på veg opp

over fjella

livet som ein bris

gjennom alt det sommargrøne,

blada dansar om kapp med tida

så hastig, så hastig

vinkar dei mot lyset

livet som ein storm

brølar bøyer bender bryt

seg veg gjennom haustlauv og kvistar,

virvlar alt opp - til dans

på veg mot den raude solnedgangen

livet som eit pust

eit stille sus over fallande snø,

ein stivna vals der dei siste lauva fell

mot blankslipt grunn

og det siste lyset glimtar

           mellom nakne kvistar

og vert borte

Måne med ryggen til

om natta

vaknar graset,

dansar sine mjuke dansar

i skuggen av ustadige bjørketre

det er som eit hav

med ukjente djupner

dei som har sett det

og våga seg med

har aldri meir blitt sett

--

månen gøymer dei triste auga,

veit så mykje

seier så mykje

mindre

alt vert gjettingar

men huda høyrer og trur kvart ord

Det dansande huset

dørene skrik på hengslene
karmane knirkar i vinden
veggane bølgjer, taket svaiar
golva syng ein eldgamal song

huset dansar
aleine
i forsommarnatta

utanfor blømer blomane
lenger borte bøyer trea seg innover
dannar ein knudrete mur

hit inn
kan ingen menneske komme
no lenger

det dansande huset
er trygt forvart
i skogen si hemmelege eventyrverd

Morgondans #3

Midas dans (haiku)

Skuggedans

å, du vakre skuggedans

mellom blomar og strå

i min hage –

varmt kom du med vinden

lågt flaug du over engene

heilt inn til spindelvevmørket

dei stille orda som feste seg

fuktige roseblad mot vindaugsruta

inn dit ingen kunne sjå

men å, som du rørte alt rundt,

kor du sette kvar minste ting i rørsle

og let ingenting stå urørt!

kor eg velsignar – dine mjuke steg i graset

kor eg velsignar – dine herjingar, heilt utan skuld

kor eg velsignar – ditt lys i mitt mørker –