Skuggedyr

skuggen av dyret

kviler

på veggen framfor meg,

dei kvasse klørne har laga djupe sår

i murveggen,

noko renn over steinane og ned

utover gata som ei elv ein bodskap

om det umedvitne møtet mellom meg

og denne skuggen og kor det vil ende

om eg ryggar sakte vekk som ein tango

for skuggen min og meg

skuggen er blind

med auga fastskrudde på måneoverflata;

kan du sjå oss

er me borte

 

Skuggedans

å, du vakre skuggedans

mellom blomar og strå

i min hage –

varmt kom du med vinden

lågt flaug du over engene

heilt inn til spindelvevmørket

dei stille orda som feste seg

fuktige roseblad mot vindaugsruta

inn dit ingen kunne sjå

men å, som du rørte alt rundt,

kor du sette kvar minste ting i rørsle

og let ingenting stå urørt!

kor eg velsignar – dine mjuke steg i graset

kor eg velsignar – dine herjingar, heilt utan skuld

kor eg velsignar – ditt lys i mitt mørker –