skuggen av dyret
kviler
på veggen framfor meg,
dei kvasse klørne har laga djupe sår
i murveggen,
noko renn over steinane og ned
utover gata som ei elv ein bodskap
om det umedvitne møtet mellom meg
og denne skuggen og kor det vil ende
om eg ryggar sakte vekk som ein tango
for skuggen min og meg
skuggen er blind
med auga fastskrudde på måneoverflata;
kan du sjå oss
er me borte
å late opp handa
ein finger om gongen,
ein raslande lyd gjennom rommet
og inn i sjela
alt du gjer set spor
og dette sporet let seg ikkje viske ut
auga vert løfta frå golvet, sakte
sakte
møter du auga mine
og det elektriske i augeblikket
viskar ut resten av verda
blikket ditt brann som eld
og du vart eit menneske medan me såg deg
og me vart menneske, fødde i det sekundet
bilda av telt i brann fylte netthinna og du snakka til oss
som om me var individ
med hjarte og hjelpande sinn
og at me hadde sjanse til å hjelpe
dei harde orda
som gav oss form og meining, hatet
som ingen brann kunne rive ned men heller nøre opp
og silhuettane som før vandra som skuggar i byar langt borte
gjekk frå å vere objekt til subjekt
i eit rop som reiv huda i filler
no blør tunga, no blør auga og øyra
no blør sjela og orda
er skrift av blod på veggen
og me veit;
viss ikkje noko vert gjort
viss ikkje orda vert handling
viss ikkje hjartet rullar ut ein veg til fridom
for deg
vil me slutte å eksistere
i same sekund som auga glir att
og ryggane reiser seg som murar mellom fornuft og galskap
korte glimt av dette store
i dine sekund, bak di eiga hud, bur
lengten etter alt forgjengeleg
mine eigne celler
kviskrar eg
men veit det er løgn
tida som ein gong var
er som draumen om moria
når eg let att boka;
endå lever alt
i repeterande frekvensar
når eg let att auga,
men detaljane bleiknar
og tinga endrar form, til og med
auga eg ein gong prøvde
å gje all min kjærleik
no er mine eigne auge eit garn
strekt over vegen inn
til minnelandet
berre håpet lever
på desse koordinatane
