Kontinuitet

fridomen er denne syngande lyden
av metall mot metall,
dei grove hjula som rullar framover
langs svillene
medan landskapet renn forbi;
ei motstraums elv

auga dine kviler
på dei grøne trea, dei langstrakte viddene
auga dine finn svar
i det som ikkje står skrive
eller uttalt
på husveggane, bilane, vindauga
men er lyset hjartet strålar

fridomen er denne vogginga
gjennom ukjent landskap,
knea mine mot knea dine, ei takt
me kan falle inn i 
og smila speglar seg i kvarandre
lik auga speglar djupnene i det me ser 

fridomen ligg i dette å ikkje stoppe
men halde fram,
ein kontinuitet
i mennesket sin sanne natur

Her kjem vi

under ei fane

med namnet til landet

under eit flagg,

fordi at vi kan det

under ein tone

som bankar i hjartet

under eit fjell

som gjer auga vårt bjarte

under eit ord

om samspel og fred

under eit ynskje;

at krigshat går ned

her kjem vi

gåande, syngande

jublande fri;

            fagert er landet

og landet er vi!

Gå for fridom

steg for steg

fyller vi den asfalterte vegbana

der harde maskiner elles rullar

og orda plar vere få

no stegar vi framover

i samla flokk, ikkje taktfast

berre halvvegs regelbunde, oppstilt

etter sedvane og skikk

går framover i ordna uorden

mot eit felles mål

gjennom vårt daglege landskap;

det er her vi bur, her vi

lever, arbeider, pustar

i dag er musklane samla,

levande organismar på vandring;

vi går for fridom, vi går

for eit felles leve i fred