Milepælar

alt det som i dag er uklart
skal ein dag bli klart

som eit omriss i skodda
medan du nærmar deg
med forsiktige steg

sakte kjem du nærare
sakte veks konturane fram
og du ser det som før var skjult

til sist
er det ukjente rett framfor deg
og vissa veks fram
som kunnskap bak auga

- 

samtidig
kjem det nye skuggar i mørket
og vandringa held fram

Ei vandring tek til

me såg bilane rygge ut
snu i ei sky av støv
og forsvinne i den same støvskya
ut i ørkenen

aleine
to par auge på kvilelaus vandring
over eit solsvidd landskap

delar på orda
dei få me har att, 
      let dei sveve som såpebobler
til vinden tek tak
og feiar dei med seg

stilla ligg att som eit teppe
og den blå himmelen er eit trykkande tak -

så langt unna alle andre

me finn kvarandre sine hender
og set beina prøvande ut på det varme,
lagar oss ein sti
der ingen før har gått,
på jakt etter 
neste oase

Gå for fridom

steg for steg

fyller vi den asfalterte vegbana

der harde maskiner elles rullar

og orda plar vere få

no stegar vi framover

i samla flokk, ikkje taktfast

berre halvvegs regelbunde, oppstilt

etter sedvane og skikk

går framover i ordna uorden

mot eit felles mål

gjennom vårt daglege landskap;

det er her vi bur, her vi

lever, arbeider, pustar

i dag er musklane samla,

levande organismar på vandring;

vi går for fridom, vi går

for eit felles leve i fred

Kjeldene #4

det er mitt eige hjarte

du trør på

ein grunn du kan gå på

som ikkje er din

men min

her vaks du opp

vart sjølvstendig eigenrådig stor

styrte verda med sikker hand

heile vegen du gjekk

var meg

det var lånte stigar skjulte fjell

dalar med uendeleg næring

alt tok du til deg alt gjorde du

alt såg du og tok i eige

som ditt

endå det var mitt

Det er rart

Det er rart å vite -
- å meine at ein veit -
og det er merkeleg å sjå,
eller tru at ein ser
og dermed sjå det ein ventar
og høyre akkurat det
ein trudde ville dukke opp

Ja, det er merkeleg å kunne stå stødig,
på ein grunn som skjelv,
eller vakle
på stødig grunn,
det er merkeleg å vere på veg
utan mål, berre vandre
mot eitkvart - og tvile på at der er noko i det heile
eller famle seg fram, og vere sikker på nokon ventar der framme

Det er rart å tru -
- å seie at ein håpar -
og likevel tru at det er sant
og vite at ein ikkje veit
og likevel stole på
at det er noko i det,
eller korleis det ein trur er sant
somme tider verkar utruleg
og ein må berre setje seg ned
og la alt bli stille - unngå at det eksploderer

Det er rart
korleis tankane kan vikle seg saman
og krysse kvarandre, knyte seg opp
og samle seg saman,
korleis ein berre glimtvis ser svara,
før dei forsvinn i tanketåkene
og alt er like bale som før 

Ja, det er rart
å vere menneske
i verda