Kanskje

det kan absolutt skje

at eg går inn feil dør, hamnar utanfor

der eg skulle vore innanfor

på eit anna plan, som ein prikk mot horisonten

langt vekke

det kan skje

at ingen vil oppdage at eg ikkje er der lenger

for orda er så svake, omrisset av den eg var

dekkjer ikkje lenger kroppen

det kan skje

at eg berre fell og fell, som eit lauv i haustvinden

men landar mjukt mot bakken, mjukt mot molda

mjukt i hender som tek meg i mot -

det kan absolutt skje

at feil dør viser seg å vere riktig dør

og utanfor er det same som innanfor - i dette tilfellet,

og om ingen ser meg

er det likevel Ein som fangar meg inn i

og kanskje er det alt som skal til

Håpet rundt hjartet

håpet krystalliserer seg
først som ein dråpe, stadig seigare
frå sjela sine ytste greiner

fell mot bakken
som ein utstrekt tråd, frå eit nullpunkt
og inn i dette som vert stadig fastare

og lag på lag
vert den tynne tråden snurra rundt hjartet
til det ligg innkapsla og trygt

fordi ein ikkje lenger berre trur
men har funne visse
om håpet sitt endå ukjente utgangspunkt

Håp

tanken om elva
kviler i sjølve elva, 
der draumen om elva oppstod
lenger oppe i dalen

ein gong gjekk du uti straumen
vatnet er blitt ditt liv

tanken om havet
kviler i hjartet av elva,
dit du går på dei svarte dagane
eller når frykta for straumen
grip deg

tanken om møtet mellom elv og hav
kviler i hjartet på mennesket i elva,
er som ei sikringsline
over avgrunnen,
ein tanke som kan lyfte og varme
under vinterisen på overflata

tanken om det som kjem, når elv og menneske møter hav
kviler der hjartet i mennesket er kapsla inn
i desse tynne silketrådane
som sikringslina er spunne av
og kapslar inn det varme, det trygge

let det kvile i seg sjølv
midt i straumen midt i elva
der mennesket drøymer om eit hav
og dei kallar det
håp

Martyr

Barn i fridom

Den tomme krossen

eg snur kikkerten andre vegen

ser bakover i tida

mot horisontane vi passerte –

kor mykje lettare det er å sjå

            vegen og samanhengen

denne vegen

i lyset frå solstrålane

som streifar den tomme gravveggen

skimtar eg skuggen av ein kross

det er ikkje lenger tårer som dimmar synet

eller den svarte sorga

som fyller hjartet

denne vegen, bakover

ser eg samanhengen

og tapet er omsnudd til siger

Ordet til oss

det inkarnerte ordet

viste oss skrifta

med kjøtt og blod

eit ord for kjærleik

i varme blikk, milde tonar

til den som er i sorg

eit ord for nåde

i ei utstrekt hand – reis deg!

børa di er borte

eit ord for soning

i kroppen som dør,

ordet som byggjer bru

ein grunn å stå på

og mennesket vart ord

og vandra gjennom tidene – til oss;

eit glimt av ei større rettferd for verda –

Det veldige kanskje

det ukjente, store

som ligg og ventar – der framme

om du finn vegen

gjennom labyrinten

eit mål som glitrar og lokkar

vinkar deg nærare

endå du ikkje ser det, høyrer det

eller veit noko om det

dette veldige kanskje

dette – slottet – på andre sida

der tankane kan finne kvile

for frykta

ein dag legg du båten til kai

dreg inn årene

kjenner kjølen skrape mot tang og skjel

og varmen trengje gjennom frosne klede

og du kjenner deg att;

dette kanskje har du bore

som ein skatt i hjartet

heile vegen til enden av labyrinten