Fall

kor er du, menneske?
som eit strammande tau
om hender og føter

orda
kveilar seg, ei samanhengande rørsle
kor er eg?
undrar røysta

og eg
veit ikkje
for eg veit ikkje
kven eg er

tida er ikkje lenger eit ope lys
men eit rom
utan vindauge

bak desse veggane ein stad
finst eg,
stemma dreg meg fram
mot eit lys
som vil fortære alt i meg

eg kan sjå meg avkledd
ribba til sjela,
kor er du, menneske?

------- ?

menneske?

...
her, kviskrar eg

Martyr

Spor

(Fototriss)

1

Fastlåst i mørket

På veg mot fridom

- verda greip tak

som eit hylster i vakuum

på veg mot noko større

Herifrå –

er det berre å vente

på betre tider

Vere spor av håp i mørket

2

Fastlåst i lyset

På veg mot fridom

- verda slapp taket

som i ein heliumballong

med kutta snor

Vi manglar bakkekontakt –

Dregne mellom utrulege høgder

og eit fall som vert verre

dess høgare opp vi kjem

Vere spor av redsle i lyset

3

Fastlåst i tanken

På veg mot fridom

- verda nektar å sleppe,

nektar å gje slepp,

så vi tek det vi kan

særleg det vi aldri kan få

Herifrå,

heile vegen gjennom er vi

uovervinnelege –

Og likevel dømt til å tape,

berre spora står att, som vitne

Fall gjennom tåke

Eg fell gjennom regnfulle tåker,

Eg fell mot den doggvåte mark

Eit fall gjennom tida, eit fall

Mot den eg har vore ein gong

Det er dagar som kvervlar og år som vil fly

Som dråpar og strålar av regn

Det er tankar som ber meg, eit minne

Som stålpiler hardt gjennom kroppen

Eg fell, ja, eg fell, om og om, om igjen

- Eg ser verda som snurrar, der nede

Bakken nærmar seg, tåka vil lette

Eg opnar min munn til eit rop…

…mi smerte som lyn gjennom natta

Så startar det heile på ny,

Eg ser verda, den snurrar der nede –

Meg sjølv som ein svevande fugl,

Etter år – ein heil flokk utan namn

Tida reinsar, mi tid vert sortert

Eg fell gjennom tåke og tid