Gøymd

Fall

kor er du, menneske?
som eit strammande tau
om hender og føter

orda
kveilar seg, ei samanhengande rørsle
kor er eg?
undrar røysta

og eg
veit ikkje
for eg veit ikkje
kven eg er

tida er ikkje lenger eit ope lys
men eit rom
utan vindauge

bak desse veggane ein stad
finst eg,
stemma dreg meg fram
mot eit lys
som vil fortære alt i meg

eg kan sjå meg avkledd
ribba til sjela,
kor er du, menneske?

------- ?

menneske?

...
her, kviskrar eg

Morgon #6

Tom for ord

Eg vakna i natt, utsveitt og varm

med bankande hjarte

og store auge,

for draumen var nær

så verkeleg nær

og skremmande vakker og vill;

Eg drøymde om skogar,

fjell som kneisa over avgrunnar

djupe som svartmalte hav

På toppen av ei klippe,

så høg og så bratt

at ingen før hadde sigra og vunne,

der stod eg, breibeint og stolt

med hår som blafra i vinden

(og der burde eg teke eit hint)

Langsamt lyfta eg hendene til munnen

og ville rope mi glede, rope mi sorg

rope til all villskap kunne renne vekk

og berre kjærleiken liggje att

som eit skylag, ein dis, rundt føter og klippe

Eg ropa og ropa, tømte mitt hjarte,

til slutt var det heilt tomt for ord

heilt tomt

for ord

og eg stokk, ei rysting gjekk gjennom kroppen

ein skrekk som ikkje slapp taket,

ikkje før eg vakna med eit rykk

og kunne riste av meg den vonde kjensla

tom for ord...

verre kan det ikkje bli

At the dead-end part of heart

It’s the turnarounds of life;

Watching bodies fade to dust

You can’t stop the faceless dreams

It’s hard, it’s tough

The feelings stings upon your soul

like winter frosts, like needles

through your heart

Walking down the dead-end roads,

brings nothing else but ache and fear

Confusing thoughts like stumbling feet

in bumps of true life feelings

When did they occur?

I’m at the dead-end part of heart

Where my soul is paying dues to life

Skuggen

Det er stille i huset,
snart demrar dagen,
og mørket må vike for sola
Berre tassande føter, to små
går opp trappa – steg etter steg
med nølande fryd

To auger ser seg forundra rundt
- her er så tomt!
Kor er dei alle saman – kor er mamma,
kor er pappa, kor er søskena blitt av?
(ho gløymer å sjekke dei bulande dyner)

Til slutt når ho toppen, og trappa tek slutt,
på golvet i gangen står skoa og ventar,
og lenger inne, i stova, er leikar og dagen
som lokkar med forunderlege eventyr –
men no er det stille, og litt mørkt
Er her ingen? Hallo? så stille ho kan,
Tek endå eit steg inn i gongen - forsiktig

Med eitt er det noko - det flyt som ei rørsle
til sida, ein skugge som flyttar seg raskt,
eit smell imot ruta – ho kastar seg rundt
Og hyler i forsvar, så høgt som ho kan;
Det er ropet som rungar, det gjallande skriket
som vekker oss andre frå søvnen
Eg flyg ut av senga – kva er det har hendt?
Eit hyl som går heilt inn til mergen

Med hjartet i halsen, og redsla i hjartet,
spring eg mot trappa og opp i ein fei
Der står ho; ho skjelv, og auga er store,
tårer og snørr i eit lite, kvitt fjes
Kva er det? Kva var det? Kva hendte her oppe?
Men hulka dei varer – og ikkje eit ord

I vindauget ser eg ein skugge mot veggen,
vårt svarthåra monstrum, godmodige katt
Eg tenkjer meg til kva som hendte…