Skuggen

Det er stille i huset,
snart demrar dagen,
og mørket må vike for sola
Berre tassande føter, to små
går opp trappa – steg etter steg
med nølande fryd

To auger ser seg forundra rundt
- her er så tomt!
Kor er dei alle saman – kor er mamma,
kor er pappa, kor er søskena blitt av?
(ho gløymer å sjekke dei bulande dyner)

Til slutt når ho toppen, og trappa tek slutt,
på golvet i gangen står skoa og ventar,
og lenger inne, i stova, er leikar og dagen
som lokkar med forunderlege eventyr –
men no er det stille, og litt mørkt
Er her ingen? Hallo? så stille ho kan,
Tek endå eit steg inn i gongen - forsiktig

Med eitt er det noko - det flyt som ei rørsle
til sida, ein skugge som flyttar seg raskt,
eit smell imot ruta – ho kastar seg rundt
Og hyler i forsvar, så høgt som ho kan;
Det er ropet som rungar, det gjallande skriket
som vekker oss andre frå søvnen
Eg flyg ut av senga – kva er det har hendt?
Eit hyl som går heilt inn til mergen

Med hjartet i halsen, og redsla i hjartet,
spring eg mot trappa og opp i ein fei
Der står ho; ho skjelv, og auga er store,
tårer og snørr i eit lite, kvitt fjes
Kva er det? Kva var det? Kva hendte her oppe?
Men hulka dei varer – og ikkje eit ord

I vindauget ser eg ein skugge mot veggen,
vårt svarthåra monstrum, godmodige katt
Eg tenkjer meg til kva som hendte…